คำพูดของชวีฟู๋กุ้ยทำให้ชวีต้าเหมาใจเย็นลง หากปล่อยให้ชาจู่ติดคุกเพียงสามปี มันช่างง่ายไปเสียแล้ว!
เขาต้องการให้ชาจู่ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างทุกข์ทรมาน เพื่อชดใช้ความผิดให้เขา!
ชวีต้าเหมาพยักหน้ารับอย่างเงียบ ๆ
……
ตำรวจรีบไปแจ้งเหออวี่สุ่ยที่โรงเรียน เมื่อเห็นตำรวจสองนายมาหา เหออวี่สุ่ยยังคงงงงวย ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
"เธอคือเหออวี่สุ่ยใช่ไหม พี่ชายของเธอ เหอยู่จู้ ถูกควบคุมตัวอยู่ที่โรงพักเจียะเต้าคู เขาอยากเจอเธอ ไปกับเราหน่อย"
พอได้ยินว่าโรงพัก เหออวี่สุ่ยเริ่มร้อนใจ "พี่ฉันเป็นอะไรไป ทำอะไรผิดหรือคะ?"
"พี่ชายเธอทำร้ายร่างกายคนอื่นจนบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้หลักฐานครบถ้วน กำลังรอการตัดสินใจของผู้เสียหาย"
ได้ยินดังนั้น เหออวี่สุ่ยก็ทำได้เพียงติดตามตำรวจไปที่โรงพักเจียะเต้าคูอย่างเร่งรีบ
มาถึงห้องขังชั่วคราว
เมื่อเห็นพี่ชายถูกขังอยู่ในกรงเหล็ก เหออวี่สุ่ยก็ร้องไห้ออกมาทันทีด้วยความตกใจ
"พี่! พี่ไปตีใครทำไม? ทำไมต้องลงไม้ลงมือกับคนอื่นด้วยเล่า!?"
ตอนนี้เหอยู่จู้เองก็รู้สึกเสียใจไม่แพ้กัน อย่างที่ตำรวจพูด ชวีต้าเหมาไม่เคยทำให้เขาเดือดร้อน แล้วเขาจะไปจ้องจับผิดคนอื่นทำไม?
"ฉัน... เอาเถอะ พูดไปเธอก็ไม่เข้าใจ กลับบ้านไปเอาตังค์จากกล่องเหล็กใต้เตียงฉันเดี๋ยวนี้ แล้วไปที่เป่าติ้งหาเหอต้าชิง ให้เขากลับมาจัดการเรื่องนี้"
เหออวี่สุ่ยยังไม่แน่ใจ
"พี่! ไม่ใช่บอกว่าเราจะไม่ยอมเจอเหอต้าชิงไปชั่วชีวิตหรือไง!?"
"ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิม! ถ้าเรื่องนี้จัดการไม่ดี เธอเองก็จะมีอันตรายด้วย!"
ชาจู่พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน
"พี่! สรุปว่าพี่ไปตีใครมา!?"
เหออวี่สุ่ยเริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้าง ถ้าไปก่อเรื่องกับคนที่ไม่ควรแตะต้องจริง ๆ หล่อนเองก็ไม่มีทางจัดการเหมือนกัน!
"ฉันตีชวีต้าเหมาอย่างหนักจนเขาไร้ทายาทแล้ว!"
ชาจู่จำใจต้องบอกความจริง แม้เหออวี่สุ่ยจะไม่เข้าใจความร้ายแรงของมัน
"พอแล้ว! ฟังฉัน ไปเร็วเข้า เหอต้าชิงน่าจะรู้ว่าเรื่องมันร้ายแรงแค่ไหน!"