ชวีฟู๋กุ้ยโกรธจนสติแตก!
ด้วยสติปัญญาของเขา เรื่องนี้ควรจัดการได้อย่างเงียบๆ ไม่มีใครรู้ แต่เขาถูกเรื่องของต้าเหมาทำให้โกรธจนมืดบอด พูดจาไม่ยั้งคิดออกมา
เขามองชาจู่อย่างเย็นชา ใบหน้ายิ้มบาง "สหายตำรวจ สิ่งที่ผมพูดเมื่อครู่เป็นคำพูดที่พูดตอนโกรธ ไม่ถือเป็นความจริง"
แต่ชาจู่กลับมองเห็นแววสังหารในดวงตาของชวีฟู๋กุ้ย!
นี่คือสัมผัสพิเศษ เขารู้สึกได้ว่าชวีฟู๋กุ้ยอยากจะฆ่าเขาให้ตายจริงๆ!
เขากลัว!
อย่าเห็นว่าเขาอาละวาดเก่งในลาน 95 นั่นเป็นเพราะคนอื่นไม่เดือดร้อนด้วยกับคนไม่มีมารยาทแบบเขา และคิดแค่ว่าอะไรน้อยๆ ไว้ดีกว่า
แต่ถ้าคนโมโหจนสุดสุดแล้ว เขาชาจู่จะเก่งอะไร?
เสือยังมีเวลาง่วงนอนเลย!
หาโอกาสตีท้ายทอย ตัดเอ็นมือเอ็นเท้า เขาก็กลายเป็นคนพิการเหมือนกัน!
ทั้งหมดก็เพราะอีจงไห่หนุนหลังอยู่เบื้องหลัง ทำให้เขาคุ้นเคยกับการอำมหิต ค่อยๆ ลืมตัว!
ตอนนี้เขารู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว ตระกูลชวีเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับเขาแล้ว ถึงขั้นเอาชีวิตเข้าแลก!
ถ้าไม่จัดการเรื่องนี้ให้ดี ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่ยี่สุ่ยก็หนีไม่พ้น!
"ลุงชวี ผมผิดแล้ว ผมผิดจริงๆ! ผมไม่ควรตีต้าเหมา ผมเป็นไอ้สารเลว มีเรื่องอะไรให้จัดการกับผมคนเดียว ผมรับผิดชอบเอง"
ชาจู่ไม่สนใจที่ตำรวจควบคุมตัว รีบอ้อนวอนรัวๆ
ชวีฟู๋กุ้ยยิ้มออกมาเฉยๆ "พูดอะไรบ้าๆ ฉันเป็นคนธรรมดา แน่นอนว่าหวังให้กฎหมายตัดสินอย่างยุติธรรม ฉันเป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย!
จะไปทำเรื่องผิดศีลธรรมอะไรไม่ได้หรอก!"
เสี่ยวโจวรีบเข้ามาห้าม "ต่างฝ่ายต่างพูดให้น้อยลง ตอนนี้เรื่องมันชัดเจนแล้ว รอแค่ผลตรวจบาดแผลที่โรงพยาบาล