วิ่งไปที่ลานบ้าน
เฉินซานหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำให้หัวใจที่เต้นระทึกสงบลง
อืม
หัวใจสงบลงได้สำเร็จ แต่สิ่งอื่นกลับตื่นขึ้นมา
สมองของเขาไม่สามารถควบคุมได้ วาบคิดถึงภาพหวาน ๆ เมื่อครู่
ไม่มีทางเลือก เฉินซานต้องเบี่ยงเบนความสนใจ คิดถึงช่วงเวลาที่ยากลำบากในตอนนี้
ปกป้องพี่สะใภ้อวี้หรูผู้อ่อนแอ
หาเงินเลี้ยงดูครอบครัวที่โซซัดโซเซนี้
และที่สำคัญที่สุดคือ การได้รับพลังหยินหยาง เพื่อต่ออายุชีวิตของตัวเอง!
เหลือบมองโทรศัพท์เครื่องเก่า ยังบ่ายสามโมง กว่าจะถึงสี่โมงที่นัดกับเสิ่นอวิ๋นก็ยังมีเวลาอีกนาน เฉินซานก็ไม่ค่อยร้อนรนเท่าไร
ตอนนี้ควรศึกษาหม้อหยินหยางสร้างชีวิตก่อน
หลังจากเรียบเรียงความทรงจำที่หญิงงามผู้สง่างามยัดเยียดให้เข้ามาในหัว เฉินซานก็รู้ว่าหม้อหยินหยางสร้างชีวิตมีสามฟังก์ชัน
หนึ่ง: น้ำอมฤตแห่งการสร้าง
ของสิ่งนี้เรียกได้ว่าเป็นยาครอบจักรวาล ใช้ได้ทุกที่ทุกเวลา
ดื่มเข้าไปในท้องก็รักษาคนได้ หยดลงสระน้ำอาบก็ทำให้ร่างกายแข็งแรง ทาลงบนผิวก็ทำให้ผิวขาวกระจ่างใส...
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินซานก็มีความคิดที่บ้าบิ่น
ฮี่ ๆ มังกรขาวม้าหันหัวไปทางทิศตะวันตก...
สอง: คลังมิติ
ภายในหม้อมีมิติแยกออกมา แต่ขนาดของมิติจะสัมพันธ์โดยตรงกับพลังหยินหยางที่อยู่ภายในหม้อ
ด้วยยอดเงินที่น่าสงสารของเขาในตอนนี้ มากที่สุดก็แค่ใส่ชุดชั้นในเปลี่ยนสองตัวเท่านั้น
สาม: ความลับภายใน
ภายในหม้อผนึกสมบัติมากมายที่เจ้าของยุคก่อน ๆ เก็บรวบรวมไว้ แต่ทั้งหมดถูกวางอาคมไว้ และหญิงงามผู้สง่างามที่นั่งอยู่บนหม้อสามารถใช้พลังหยินหยางเพื่อทำลายอาคมอย่างรุนแรงได้
"พลังหยินหยางคือทุกสิ่ง"
นอกจากจะครุ่นคิด เฉินซานก็ทดลองฟังก์ชันที่เกี่ยวข้องของหม้อหยินหยางสร้างชีวิต
มือลูบไปที่กางเกง คิดในใจ
กางเกงขาสั้นหายไป
"มหัศจรรย์มาก"
เรียกกางเกงออกมาสวมใส่ เฉินซานก็ทดลองฟังก์ชันอื่น ๆ ต่อไป
ฟังก์ชันความลับภายในไม่สามารถทดลองได้ เขาจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่น้ำอมฤตแห่งการสร้าง
ตามหลักการแล้ว เฉินซานในตอนนี้เหลืออายุขัยเพียงสามวันเท่านั้น ไม่ควรใช้อย่างสุรุ่ยสุร่ายเด็ดขาด
แต่ถ้าเป็นใครคนอื่น ในตอนนี้คงอดใจไม่ไหว
แน่นอน
นอกจากความอยากรู้ ยังมีอีกปัจจัยสำคัญ
สาวสวยหมอประจำหมู่บ้านนัดเขาไว้
"หนึ่งวัน ฉันแค่ใช้ชีวิตหนึ่งวันเท่านั้น"
ตัดสินใจได้แล้ว เฉินซานก็รีบเรียกหา
"พี่สาวนางฟ้า พี่สาวนางฟ้าอยู่ไหม?"
"ช่วยแปลงอายุขัยหนึ่งวันของฉันเป็นน้ำอมฤตแห่งการสร้างหน่อย"
บนหม้อใหญ่ในสมอง
หญิงงามผู้สง่างามนั้นไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง แค่ดีดนิ้วเรียวบางเบา ๆ
เปาะ!
วินาทีถัดมา เฉินซานรู้สึกว่าฝ่ามือเย็นวาบ
เขาลืมตาขึ้น เห็นว่าบนฝ่ามือมีหยดน้ำใสบริสุทธิ์หยดหนึ่ง
หยดน้ำนี้เหมือนฟองโปร่งใสที่ยืดหยุ่น ดูบอบบางมาก เฉินซานอยากรู้เลยใช้เล็บจิ้มดู
ไม่แตกด้วยซ้ำ
ได้น้ำอมฤตแห่งการสร้างมาแล้ว แต่จะเอาอะไรมาทดลองกลายเป็นปัญหาใหญ่
เฉินซานเป็นคนปฏิบัตินิยม
เสริมร่างกาย ทำให้ผิวขาว รอให้รวยก่อนค่อยว่ากัน ตอนนี้ควรใช้ในสิ่งที่ถูกต้อง
เจี๊ยบเจี๊ยบ...
นี่ มุมลานบ้านมีเสียงดังมา
นั่นคือเล้าไก่
เพื่อหารายได้เสริมเลี้ยงครอบครัว เฉินซานนอกจากปลูกผักเก็บยาแล้ว ยังกัดฟันกู้เงินมาซื้อลูกไก่หนึ่งร้อยตัว
เลี้ยงตามวิธีที่หาจากอินเทอร์เน็ตและที่คนแก่ในหมู่บ้านสอน
แต่ก็ยังตายไปครึ่งหนึ่ง
ที่เหลืออีกครึ่งก็ป่วย ๆ นอน ๆ
สัตวแพทย์ที่จ้างมาเมื่อวานถึงกับพูดโผงผางว่า
เลี้ยงไม่ดี บวกกับร่างกายอ่อนแอ อีกไม่กี่วันก็คงไปหาทวดกันหมด
"มีประโยชน์มากมาย"
"งั้นเอาแกพวกนี้มาลองก่อน!"
เฉินซานเดินไปที่อ่างน้ำ หยดน้ำอมฤตหนึ่งหยดลงไปผสม
น้ำอมฤตเพิ่งลงไปในน้ำ เล้าไก่ที่เงียบเหงาก็ปั่นป่วนทันที!
ลูกไก่ที่ยืนแทบไม่ไหว เหมือนได้กลิ่นอาหารเลิศรส บ้าคลั่งกระพือปีกวิ่งเข้ามา
แย่งกันเอาหัวจุ่มลงในอ่างน้ำ
ดื่มอย่างตะกละตะกลาม
เพียงไม่กี่นาที มหัศจรรย์ก็เกิดขึ้นให้เห็นด้วยตา
ลูกไก่ที่ป่วย ๆ ตอนนี้ตัวแข็งแรง มีชีวิตชีวา ขนที่เคยหมองคล้ำกลับเป็นประกาย แววตาที่ไร้ชีวิตก็กลับมาสดใสอีกครั้ง
วิ่งไปวิ่งมาอยู่ในลานบ้านเสียงเจี๊ยบเจี๊ยบ
"มหัศจรรย์"
"นี่มันเหมือนยาบำรุงชั้นเยี่ยมของวงการสัตว์เลย!"
เฉินซานตื่นเต้นจนตาเป็นประกาย
และในขณะนั้นเอง ทางด้านหลังก็มีกลิ่นนมหอมอ่อน ๆ ลอยมา
"เสี่ยวซาน มองอะไรอยู่เหรอ?"
ซ่งอวี้หรูเดินออกมาจากในบ้าน
เห็นได้ชัดว่าการเลี้ยงลูกไม่ได้เป็นเรื่องง่าย
เส้นผมสองสามเส้นเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ แนบติดกับแก้มขาว ๆ ช่วงบนของร่างกายก็เปียกหมด เสื้อลายดอกเผยให้เห็นสัดส่วนที่งดงาม
เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ตลอดทั้งร่างก็แผ่เสน่ห์ของสาววัยทองออกมาตลอดเวลา
"พี่สะใภ้อวี้หรู รีบมาดูไก่ของฉันหน่อยสิ"
ซ่งอวี้หรูตะลึง ใบหน้าแดงเรื่อ
นี่...
แบบนี้กลางวันแสก ๆ ไม่ดีมั้ง!
และเมื่อไม่กี่วันก่อน เพราะลุกไปเข้าห้องน้ำตอนกลางคืน เธอยังเคยเจอเฉินซานเข้าห้องน้ำอีก
ขนาดนั้นไม่เล็กเลยจริง ๆ
"เสี่ยวซาน อย่าพูดไร้สาระ"
"พี่...พี่สะใภ้จะไปดูนั่นได้ยังไง ข้าเข้าไปในบ้านก่อนนะ"
ซ่งอวี้หรูเขินอายอยากจะเข้าไปในบ้าน เฉินซานเข้าใจทันที รีบเข้าไปดึงซ่งอวี้หรูไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยทั้งขำทั้งปวดหัว
"พี่สะใภ้อวี้หรู ผมหมายถึงไก่ที่ผมเลี้ยง"
"พี่คิดอะไรอยู่ล่ะ?"
ความเข้าใจผิดคลี่คลายแล้ว
ซ่งอวี้หรูยิ่งเขินอายมากขึ้น อยากจะหาที่โผล่ให้ดินยุบลงไป
หน้าแทบจะมุดเข้าไปในอกตัวเอง
แต่ท่ามกลางเสียงเจี๊ยบเจี๊ยบ เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามอง แล้วก็เบิกตากว้าง เสียงสั่นเครือ
"เสี่ยวซาน นี่...ไก่พวกนี้ฟื้นคืนชีพกันหมดแล้วเหรอ?"
"ตอนเช้าที่ฉันดู มันแทบจะไม่ไหวแล้วไม่ใช่เหรอ!"
มองพี่สะใภ้อวี้หรูท่าทางน่ารักที่ไม่เคยเห็นโลกแบบนี้ เฉินซานในใจภูมิใจสุด ๆ
"เป็นแบบนี้ครับ ตอนเช้าผมไปเก็บสมุนไพรลับหลังเขามา ต้มน้ำให้มันกิน"
"ไม่คิดว่าผลจะดีขนาดนี้"
ซ่งอวี้หรูฟังจบ สายตาที่มองเฉินซานเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
นั่นคือความเคารพจากใจจริง
บ้านจนจนหม้อแตก สามีก็จากไป เธอเป็นหญิงอ่อนแอต้องเลี้ยงลูกที่ยังแบเบาะ รู้สึกเหมือนฟ้าจะถล่ม
แต่เฉินซานไม่เพียงไม่รังเกียจที่พวกเธอเป็นภาระ กลับเงียบ ๆ แบกรับหน้าที่เลี้ยงครอบครัวไว้
น่ายกย่องยิ่งกว่านั้นคือ เฉินซานยังพาครอบครัวที่แตกสลายนี้ไปในทิศทางที่ดีขึ้นด้วย
ในฐานะคนที่ผ่านประสบการณ์มา
ซ่งอวี้หรูรู้ดีว่ามันยากแค่ไหน จึงยิ่งชื่นชมความสามารถและอุปนิสัยของเฉินซาน
ซ่งอวี้หรูเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตที่เปี่ยมไปด้วยความชุ่มฉ่ำจ้องมองเฉินซานแน่น น้ำเสียงจริงจังสุดขีด: "เสี่ยวซาน ขอบใจนะ"
"ถ้าไม่มีนาย พี่สะใภ้ไม่รู้จริง ๆ ว่าชีวิตนี้จะผ่านไปยังไง..."
เฉินซานถูกสายตาที่เปี่ยมด้วยความรักใคร่นี้มองจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
นี่คือภรรยาในทุกแง่มุมของเขาเลย!
"พี่สะใภ้อวี้หรู พูดแบบนี้ก็เกินไปแล้วนะครับ"
"พี่โจวไม่อยู่แล้ว ต่อไปเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน"
"พี่วางใจได้ ตราบใดที่ผมเฉินซานยังมีข้าวกิน ก็จะไม่มีวันทำให้พวกพี่กับลูกอดข้าวเด็ดขาด ผมสาบาน!"
ได้ยินคำมั่นสัญญาที่หนักแน่นนี้ ซ่งอวี้หรูซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล กำลังจะพูดอะไรที่รู้สึกดี ๆ ออกมา แต่กลับเห็นสีหน้าเฉินซานซีดเผือดลงทันที!
"เสี่ยวซาน? นายเป็นอะไร?"
"ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"
ซ่งอวี้หรูตกใจมาก รีบยื่นมือไปแตะหน้าผากเฉินซาน
"ไม่...ไม่เป็นไรครับ!"
"พี่สะใภ้อวี้หรู ผมนึกขึ้นได้ว่าหลังเขายังมีธุระด่วน ขอตัวก่อนนะครับ!"
เฉินซานไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ วิ่งตรงไปทางหลังเขาอย่างบ้าคลั่ง
ซ่งอวี้หรูถืออ่างไม้ยืนอยู่ท่ามกลางสายลมอย่างงงงวย
มองเงาหลังของเฉินซาน เธอนึกถึงสามีโดยไม่รู้ตัว ตอนที่เขาเมามาก ๆ เคยพูดไว้