ห้องนอนชั้นสอง
บนเตียงพื้นดินเก่าๆ ปูด้วยเสื่อลวดลายเก่าแก่ขอบม้วนงอ
บนนั้นวางโต๊ะไม้เก่าๆ คราบไม้ด่าง
บนโต๊ะมีตะเกียงน้ำมันเปลวไฟริบหรี่ ข้างๆ ยังมีกลักไม้ขีดที่ขึ้นราเพราะความชื้น
หลินเยว่ดึงลิ้นชักใต้โต๊ะไม้ออก
กล้องยาสูบเก่าแก่ที่เปื้อนคราบยาสูบเก่าปีอยู่เงียบๆ ในนั้น
นอกจากนี้
ข้างๆ ยังมีซองใบยาสูบแห้งที่เก็บไว้หลายปี
[กล้องยาสูบเก่า]: ไอเทม
ระดับ: หลี่!
คำอธิบาย: ของเก่าแก่ติดตัวของจ้าวซอมบี้เมื่อตอนยังมีชีวิต เป็นของโบราณร้อยปี ก้นกล้องเต็มไปด้วยคราบยาสูบเก่า รสชาติเข้มข้นจนถึงใจ ดูธรรมดาแต่ดูเหมือนจะดึงดูดใจจ้าวซอมบี้ได้อย่างสุดยอด!
เกมแดนมรณะ
ไอเทมทั้งหมดแบ่งออกเป็นเจ็ดระดับ
ได้แก่: หลี่ โชว ซาง เตี้ยน จ้าง หุน หมิง!
หลี่: ของขวัญที่ผู้เยาว์มอบให้หรือนำไปเยี่ยมเยียนตอนผู้ใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ ระดับต่ำสุด
โชว: ของที่เกี่ยวข้องกับการอวยพรวันเกิด การเพิ่มอายุขัย ความสุขในบั้นปลาย เริ่มมีกลิ่นอายความตายจางๆ
ซาง: ของใช้ในงานศพเมื่อผู้ใหญ่เสียชีวิต กลิ่นอายความตายเริ่มเข้มข้น
เตี้ยน: ญาติมิตรมาอาการพาอาลัย ตั้งเครื่องเซ่นไหว้ จัดแท่นบูชา กลิ่นอายความตายหนักขึ้น
จ้าง: ขั้นตอนการเคลื่อนศพ โลงศพ ของฝังศพ การฝังดิน กลิ่นอายความตายลึกซึ้ง
หุน: หลังฝังศพวิญญาณออกจากร่าง ของที่ใช้ดึงดูด ปลอบโยน กักขังวิญญาณ กลิ่นอายความตายน่าขนลุก!
หมิง: วิญญาณกลับสู่ยมโลก สื่อสารกับโลกวิญญาณ ต้านทานพลังชั่วร้าย กลิ่นอายความตายเข้มข้นถึงขีดสุด!
(ผู้อ่านที่รู้สึกคุ้นเคยไม่ต้องสงสัย ที่นี่ใช้การกำหนดระดับจากหนังสือเก่า)
ถ้าทุกคนคิดว่าจำยาก
จำแบบเข้าใจก็ได้
ผู้ใหญ่ยังมีชีวิตได้รับของขวัญ → ฉลองอายุขัย → เสียชีวิตเริ่มงานศพ → ญาติมิตรเซ่นไหว้ → ฝังดิน → วิญญาณเร่ร่อน → สู่ยมโลก
เท่ากับเป็นแพ็กเกจงานศพครบวงจร
ยิ่งกลิ่นอายความตายหนัก ไอเทมยิ่งมีผลน่ากลัว!
กลับมาที่เรื่องหลัก
ในชาติที่แล้ว
ศาลาบรรพบุรุษที่ผู้เล่นทุกคนเรียกว่าฝันร้ายของผู้เล่นใหม่
คนส่วนใหญ่ตายตอนยามสอง
เพราะ
จ้าวซอมบี้ไร้ทางแก้อะไรเลย
แต่มีเพียงหลินเยว่ที่เกิดใหม่ทั้งชาติเท่านั้นที่รู้
ซอมบี้ชราชิงตัวนี้ชาตินี้ไม่มีงานอดิเรกอื่น นอกจากชื่นชอบการสูดควัน
ตอนมีชีวิตอยู่ไม่เคยห่างมือ ทุกคืน หลังตายก็ยังถูกฝังเป็นของฝังศพ
สิ่งนี้
ไม่มีผลกับวิญญาณร้ายอื่นใด
แต่กับจ้าวซอมบี้กลับดึงดูดใจถึงขั้นอันตราย
มากกว่าเลือดคนเป็น มันชอบกลิ่นยาสูบเก่านี้มากกว่า
ถือสิ่งนี้ไว้จะช่วยลดความเกรี้ยวกราดของจ้าวซอมบี้ลงได้อย่างมาก
ถือเป็นของวิเศษเอาชีวิตรอดในด่านนี้เลย
เอามาเอาใจจ้าวซอมบี้ ดีกว่าส่งหัวให้มันเป็นร้อยเท่าพันเท่า
"ดูเหมือนว่า แนวทางจากชาติที่แล้วจะไม่ผิด มันถูกเก็บไว้ในลิ้นชักจริงๆ"
ในขณะเดียวกัน
ฉวยจังหวะที่จ้าวซอมบี้ก้มหน้าดูดเลือด
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะทรุดตัวปีนขึ้นชั้นสอง
บันไดเก่าแก่รับน้ำหนักไม่ไหว ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะหัก ในศาลาที่เงียบสงัดกลับแหลมคมผิดหู
เบื้องหลังน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะมีเสียงกัดแทะละเอียดน่าสยดสยองดังสะท้อนไม่หยุด
แต่เขาไม่กล้าหันกลับแม้เสี้ยววินาที
ความคิดฟุ้งซ่าน ความมั่นใจจอมปลอมเมื่อครู่ ถูกความกลัวทำให้สลายไปหมดสิ้น
ชั้นสองไม่มืดทึบอึดอัดเหมือนชั้นหนึ่ง
เพียงแต่เต็มไปด้วยฝุ่นหนาๆ
ตู้ไม้เก็บของเก่าๆ เรียงเป็นแถว โต๊ะบูชาที่ไม่ได้ใช้วางระเกะระกะ
มุมห้องมีใยแมงมุมหนาเตอะ แต่กลิ่นอายความมืดกลับจางกว่าชั้นหนึ่งไม่น้อย
สายตากวาดผ่าน
ร่างสูงสง่าคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่ข้างหน้าต่าง
คือหลินเยว่ที่เงียบมาตลอดตั้งแต่ต้นจนจบ
ตอนนี้
หลินเยว่กำลังถือกล้องยาสูบเก่านั้น นิ้วลูบไล้ก้นกล้องที่ด่าง ใบหน้าเรียบเฉย มองเหมือนชื่นชมงานศิลปะชิ้นหนึ่ง
ได้ยินเสียงบันได
เขาเพียงแค่หันมามองอย่างเฉยเมย
ไม่ดีใจไม่เสียใจ
ราวกับ
ทุกสิ่งรอบข้างไม่เกี่ยวกับเขา
แต่
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะวิ่งขึ้นชั้นสอง เห็นหลินเยว่แล้วแทบจะร้องไห้ออกมาทันที
เจอเพื่อนร่วมทีมในจุดจวนตัว
ทำให้เส้นประสาทที่ตึงเครียดคลายลงทันที
แล้วก็หายใจหอบใหญ่ๆ เหงื่อเย็นไหลตามหน้าผากไม่หยุด
แต่ชั่วครู่
ในแววตาเขาก็แวบความเจ้าเล่ห์อันมืดหม่น
คำโบราณว่า
ให้เพื่อนตายดีกว่าตัวเองตาย
ในตอนนี้
ในศาลาเหลือเพียงพวกเขาสองคน
และจ้าวซอมบี้อาจเมื่อใดก็ได้ที่จะกระโดดขึ้นมา
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะยังไม่อยากตายเร็วขนาดนั้น
ก็ต้องเสียสละหลินเยว่
คิดถึงตรงนี้
เขาก็ทำสีหน้าตกใจกลัว อ่อนแรงไร้ที่พึ่งทันที
แล้วรีบเดินเข้าไปใกล้ น้ำเสียงสั่นเทาแบบตั้งใจ:
"พี่ชาย ดีจริงที่เธออยู่ที่นี่!"
"เมื่อกี้ตกใจมาก ข้างล่างมีซอมบี้!"
"แฟน...แฟนฉันถูกซอมบี้กัดตาย!"
พูดประโยคนี้
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะจงใจกลืนน้ำลายแห้งผาก สายตาวาดระแวง
ทั้งตัวดูเหมือนสภาพอ่อนแอสิ้นหวังอย่างยิ่ง
"แล้วยังไง?"
หลินเยว่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย หันข้างมองน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะที่ตัวสั่นเทิ้ม
"แล้วคุณหมายความว่ายังไง?"
เกิดใหม่สองชาติ
อุบายเล็กๆ น้อยๆ ของน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะ หลินเยว่จะไม่รู้ได้อย่างไร
แต่คืนนี้แสงจันทร์สวยงาม
หลินเยว่อารมณ์ดี
ดังนั้น
เขาตั้งใจจะเปิดโอกาสให้น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะโชว์ละคร
"ฉันหมายความว่า วันแรกที่เปิดเซิร์ฟเวอร์ ทุกคนยังไม่มีพลังสู้ อีกอย่างเราสองคนร่วมมือกัน บางทีอาจมีโอกาสประคองตัวถึงรุ่งสาง"
"ร่วมมือยังไง?"
หลินเยว่หรี่ตาลงเล็กน้อย
"ง่ายมาก เดี๋ยวซอมบี้ราชาขึ้นมา เธอช่วยลากมันไว้ ฉันไปหาของที่ใช้ปราบมัน"
ภายนอกดูเหมือนเป็นการร่วมมือ
แต่มีเพียงน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะเองที่รู้
ถ้าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นมา
เขาจะผลักหลินเยว่ไปทันที ให้เป็นเหยื่อรายที่สองของตัวเอง
"อ้อ"
หลินเยว่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงฟังไม่ออกว่าขึ้นลงแม้แต่นิดเดียว
"แล้ว เธอคิดว่ายังไง?"
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะพูดพลางแอบสังเกตอาการหลินเยว่
แต่ไม่รู้ทำไม
เขาพบว่าเพื่อนร่วมทีมคนนี้นิ่งสงบเกินไป
ทั้งไม่กลัว ไม่ตื่นตระหนก
ความสงบผิดปกตินี้ กลับทำให้น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะใจไม่ดี
แต่ไม่นาน
ความโลภอยากมีชีวิตรอดก็กลบความสงสัยไป
เขาคิดว่าอีกฝ่ายแค่กล้า ไม่รู้ว่าอันตราย
และขอเพียงแค่ตัวเองรอดถึงรุ่งสางได้
ถึงตอนนั้น
รางวัลสรุปผลต้องอลังการมาก
เขาจะได้เปรียบตั้งแต่ช่วงต้นเกม
คิดถึงตรงนี้
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะก็เพิ่มตัวถ่วงต่อ:
"งั้นแบบนี้ ฉันยังมีสัตว์เลี้ยงพูดได้อีกตัว เมื่อกี้เธอคงสังเกตเห็นแล้ว ใหญ่และขาว เสียงก็เพราะ หวานฉ่ำ ถ้าเธอตกลง เราสามารถเพิ่มเพื่อนกัน แล้วครั้งหน้าเข้าเกม เราสามคนเล่นด้วยกัน ฉันให้เธอลองเล่นด้วยก็ได้"
หืม?
หืม??
จากนั้น
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะอยากพูดอะไรอีก
และแล้วในตอนนั้นเอง!
เสียงดูดเลือดข้างล่างหยุดลงทันที
ลมเย็นทั้งศาลาพลันแรงขึ้นหลายเท่า
จากนั้น
เสียงฝีเท้าลากพื้นหนักแน่น แข็งทื่อ ไร้จังหวะของคนเป็น ดังขึ้นช้าๆ จากชั้นหนึ่ง
ตุบ...
ตุบ...
ตุบ...
เสียงช้าแต่กดดันอย่างยิ่ง ทุกเสียงหนักอึ้งทับลงบนหัวใจคน
พร้อมกับกลิ่นศพเย็นเยียบแผ่ขึ้นมาตามบันได
ไม้กระดานบันไดพลันส่งเสียงครางเก่าคร่ำคร่าเหมือนจะหัก
จ้าวซอมบี้!
กำลังขึ้นมา!