"พี่ชาย คุณหมายความว่าไง?"
"พูดสิ!"
"ตกลงหรือไม่ตกลงกันแน่?"
"งี้แล้วกัน ผมให้คุณเล่นสองครั้งได้ไหม ไม่สิ สามครั้ง...ช่างเถอะ ผมยกแฟนผมให้คุณเลยได้ไหม?"
แรงกดดันจากบันไดด้านหลังค่อย ๆ ถาโถมเข้ามา
เห็นอยู่ว่าจ้าวซอมบี้กำลังจะกระโดดขึ้นมาบนชั้นสอง
ในชั่วขณะนั้น
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะตื่นตระหนกสุดขีด
แต่ทว่า
หลินเยว่ราวกับถูกขวัญผวาจนแข็งทื่อ ยืนอยู่กับที่ไม่ไหวติง
สีหน้าไร้ซึ่งความหวั่นไหวแม้แต่น้อย
ไม่มีความรู้สึกใด ๆ ปะปน
ราวกับว่า
ทุกสิ่งที่อยู่รอบกายล้วนไม่เกี่ยวกับเขา
"ให้ตายเถอะ ที่แท้ก็เป็นใบ้ นี่มันทำให้พี่เสียเวลาอย่างโง่ ๆ มาตั้งนาน!"
ในที่สุด
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะก็หมดความอดทนลงอย่างสิ้นเชิง พึมพำด่าทอ
จากนั้น
เขาก็ชำเลืองมองจ้าวซอมบี้ที่กำลังเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กวาดตามองสภาพแวดล้อมโดยรอบ
สุดท้ายก็เปิดตู้ไม้เก่า ๆ ข้าง ๆ ตัวอย่างไม่ลังเล แล้วเบียดตัวหมอบเข้าไปหลบด้านใน
ตู้ไม้นี้ไม่ได้ปิดทึบสนิท
บานตู้แกะสลักลวดลายโปร่ง
ผ่านช่องว่างของตู้เสื้อผ้า
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะมองเห็นการเคลื่อนไหวภายนอกได้อย่างชัดเจน
ใกล้เข้ามาแล้ว
ใกล้เข้ามาอีกแล้ว
เห็นได้ว่า
เมื่อสูญเสียเป้าหมายอย่างน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะไป
ร่างที่กระโดดแข็งทื่อของจ้าวซอมบี้เริ่มตรงดิ่งเข้าใกล้หลินเยว่
ราวกับนึกถึงภาพการตายอันโหดร้ายของพี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่าขึ้นมาอีกครั้ง
ทำให้น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ
ทว่า
เวลาผ่านไปหนึ่งลมหายใจ
เวลาผ่านไปสองลมหายใจ
เสียงเนื้อฉีกและเสียงร้องอย่างน่าสยดสยองที่คาดการณ์ไว้
กลับไม่ดังขึ้น
รอบข้างเงียบสงัดจนน่ากลัวในทันใด
ความอยากรู้อยากเห็นอย่างแรงกล้าเอาชนะความหวาดกลัว
โดยไม่รู้ตัว
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
แต่ทว่า
การมองนี้ไม่เป็นไร
หลังจากมองแล้ว
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะก็สูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าปอดทันที!
ในชั่วพริบตา
เขาราวกับได้เห็นภาพที่จดจำไปชั่วชีวิต
ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นมาทันใด ลูกตาประหนึ่งจะหลุดออกจากเบ้า!
เห็นได้ว่า
บนเตียงดินเก่า ๆ ทรุดโทรมทั้งสองด้าน
หลินเยว่กับจ้าวซอมบี้ในชุดขุนนางเก่าคร่ำคร่า นั่งคนละฝั่ง
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่
กลับกำลังนั่งสูดควันกันอย่างสบายอารมณ์
คนหนึ่งศพหนึ่ง
สูดคนละที
สูดคนละที
สุขสบายเป็นกันเอง สนทนากันอย่างถูกคอ
ไหนเลยจะมีท่าทีอันตรายของการต่อสู้เอาชีวิตกันสักนิด กลับดูเหมือนเพื่อนนักสูบเก่าแก่ที่รู้จักกันมานานหลายสิบปี มานั่งเมาส์โม้ฆ่าเวลาด้วยกันมากกว่า
นอกจากนี้
ปากของพวกเขายังพึมพำไม่หยุด
พูดเรื่องอะไรกันแน่
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะก็ฟังไม่ชัด
เพียงแต่คลุมเครือ
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะจับใจความบางคำได้
เหมือนกำลังคุยกันเรื่องปัญหาความแข็งและความแรง
จ้าวซอมบี้ส่งเสียงภาษาซอมบี้แหบแห้ง ทุ้มต่ำออกมาจากลำคอ: "เห็นโลงศพทางขวาชั้นล่างหรือไม่?"
หลินเยว่คาบกระบอกกล้องยาเสพย์ตามอำเภอใจ หยิบเม็ดโคลนขึ้นมาหนึ่งเม็ดอมไว้ระหว่างริมฝีปาก เลียนแบบน้ำเสียงแหบแห้งของซอมบี้ อ้อแอ้ตอบกลับไป: "เห็นแล้ว"
จ้าวซอมบี้: "เมียข้า"
หลินเยว่สีหน้าใจเย็น: "ข้ารู้"
จ้าวซอมบี้น้ำเสียงแฝงความภูมิใจเสนอ: "อยากลองไหม?"
หลินเยว่ส่ายหน้าอย่างเย็นชา: "ไว้ก่อนเถอะ"
จ้าวซอมบี้สงสัยถามต่อ: "เพราะเหตุใด?"
หลินเยว่น้ำเสียงสุขุม: "เพราะว่า..."
จ้าวซอมบี้โบกมือ ราวกับมองออกถึงความกังวลของหลินเยว่: "วางใจเถิด นางเพียงแต่ร่างกายแข็ง แต่ตรงนั้นไม่แข็ง"
หลินเยว่: "ไม่ใช่ปัญหาเรื่องความแข็ง"
"เช่นนั้นก็เป็นปัญหาเรื่องความแรง" จ้าวซอมบี้เหมือนผู้เคยผ่านโลก พูดอย่างจริงจัง: "เจ้าจงจำไว้ ปีนี้หัวใจจริงอาจไม่ได้หัวใจจริงตอบแทน แต่ความแรงย่อมแลกมาได้ซึ่งเสียง!"
หลินเยว่ขีดไม้ขีดไฟอีกก้าน จุดยาเส้นในกล้องให้จ้าวซอมบี้: "เรียนกับท่านอ๋อง ชั่วชีวิตก็เรียนไม่จบ"
ติ้ง! ระบบแจ้งเตือน: "ได้รับอิทธิพลจากปัจจัยที่ไม่ทราบสาเหตุ ได้รับความชื่นชอบจากจ้าวซอมบี้!"
หลังจากนั้น
เรื่องก็เป็นเช่นนี้
เวลาผ่านไปทีละวินาที
สำหรับจ้าวซอมบี้แล้ว
นิโคตินเข้าปอด
ดึงดูดจิตวิญญาณและทำให้หลงใหลได้มากกว่าเลือดเนื้อมนุษย์เสียอีก
เวลาผ่านไป
ประมาณช่วงซานเกิง
เส้นยาสูบมอดไหม้หมด แววตาฆ่าหมองของท่านอ๋องสลายหายไปสิ้น แล้วก็กลับเข้าโลงศพของตัวเองอย่างพึงพอใจ
อันตรายคลี่คลายลงชั่วคราว
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะก็เดินออกมาจากตู้เสื้อผ้าอีกครั้ง
แต่ทว่า
เมื่อมองหลินเยว่อีกครั้ง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและฉงน
"เหมือนนายจะรู้อยู่แล้วว่าจ้าวซอมบี้มีงานอดิเรกนี้?"
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะลองถามดู
แต่ทว่า
ก็ไม่ควรจะเป็นเช่นนั้น! เกมนี้เพิ่งเปิดเซิร์ฟเวอร์ไม่ใช่หรือ?
และทางการก็ไม่ได้ปล่อยไกด์ใด ๆ ออกมา
ชายคนนี้ตรงหน้า
จะมีวิธีล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าได้อย่างไรกัน
ขณะพูดประโยคนี้ออกมา
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะจ้องเขม็งไปที่หลินเยว่
ราวกับว่า
เขาอยากจะค้นหาคำตอบจากแววตาของหลินเยว่
แต่ทว่า
ดวงตาคู่นั้นนิ่งสงบเกินไป
ลึกล้ำไร้ซึ่งระลอกคลื่น
ประกอบกับแสงบนชั้นสองสลัวมาก
มีเพียงแสงจันทร์อันอ่อนแรงสาดส่องเข้ามา
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะสังเกตอยู่นาน ก็ไม่อาจมองเห็นร่องรอยพิรุธแม้แต่น้อย
"มีอะไรหรือ?"
หลินเยว่ตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ เย็นชาห่างเหิน
อันที่จริง
หลินเยว่จะพูดก็ได้ว่า
ตัวเองบังเอิญค้นหากล้องยาเส้นอันหนึ่ง
บนนั้นแนะนำว่าจ้าวซอมบี้มีงานอดิเรกสูบยา
คำตอบแบบนี้
ทั้งสามารถปัดเป่าความระแวงของน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะได้ และไม่เปิดเผยตัวตนของผู้เกิดใหม่ของตัวเอง
เพียงแต่
ปัญหาก็เกิดขึ้นอีก
ผู้เล่นที่พบกันโดยบังเอิญ
แม้แต่ในชาติที่แล้วก็ไม่เคยได้ยินชื่อเสียงอะไร
หลินเยว่คิดว่าไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพูดกับเขา
บรรยากาศเริ่มตึงเครียดเล็กน้อย
แต่ทว่า
สถานการณ์นี้ไม่ได้คงอยู่นาน
ก็ถูกน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะทำลายลงโดยตรง
เห็นได้ว่า
เขายิ้มบาง ๆ ก่อน
ใบหน้าเผยรอยยิ้มเจ้าปัญหา
จากนั้นจึงเอ่ยปากขึ้นว่า:
"งี้แล้วกัน พี่ชาย ถึงแม้วิกฤตจ้าวซอมบี้จะคลี่คลายไปชั่วคราว แต่คุณก็ควรจะรู้ สี่ทุ่ม คุณหญิงซอมบี้จะออกมากิจกรรมอีก ข้อตกลงก่อนหน้านี้ยังมีผลอยู่ เราไปต่อด้วยกันดีไหม?"
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะถึงแม้บางครั้งจะหุนหันพลันแล่น
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า
เขาเป็นคนโง่
จากการที่เขาทำให้สาวหน้าอกใหญ่คนหนึ่งเสียวซ่านจนแทบสิ้นใจ
ก็พอจะมองออก
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะไม่เก่งทางการใช้มือ ก็เก่งทางการใช้ปาก
ในความเห็นของน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะ
หลินเยว่สามารถแก้วิกฤตจ้าวซอมบี้ได้อย่างง่ายดาย
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน
ในมือของเขาจะต้องมีไอเทมที่ต้านซอมบี้โดยเฉพาะ
บนนั้นอธิบายจุดอ่อนของซอมบี้ไว้อย่างละเอียด
ถ้าเป็นเช่นนั้น
ทำไมตัวเองไม่แสร้งร่วมมือกันก่อน
รอจนหลอกไอเทมนั้นมาได้
จากนั้น
ค่อยสังเวยหลินเยว่เหมือนอย่างที่สังเวยพี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่า ก็ยังไม่สาย!
เพียงแต่
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะมีความคิดเล็ก ๆ ในใจ
หลินเยว่จะมีหรือไม่มีเล่า
"ได้สิ"
หลินเยว่ตอบรับอย่างฉับไวไม่ลังเล
ได้ยินดังนั้น
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
ราวกับว่า
เขาคิดไม่ถึงเลย
ว่าหลินเยว่จะตอบรับอย่างง่ายดายขนาดนี้
แต่ไม่นาน
เขาก็ราวกับกลัวว่าหลินเยว่จะเปลี่ยนใจขึ้นมาในทันใด รีบพูดเสริมทันที:
"งั้นก็ตกลงกันอย่างมีความสุข"
พูดจบ
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะก็อดยิ้มในใจไม่ได้
เพียงแต่
สิ่งที่เขาไม่ทันสังเกตคือ
ในแสงสลัวนั้น มุมปากของหลินเยว่ก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ชวนให้คิดตามออกมาเช่นกัน!