"อ๊ากกก!!!"
จากนั้น
เสียงกรีดร้องสุดหลอดก็ระเบิดขึ้น ก้องสะท้านไปทั่วโถงตระกูลอันเงียบงัน
"แกทำอะไรเนี่ย!!"
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะสีหน้าเปลี่ยนทันที รีบยกมือขึ้นกดปากพี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่าแน่น
คนตกใจจนกลัวตาย!
ในที่โหดร้ายที่แวดล้อมไปด้วยวิญญาณร้ายเช่นนี้ เสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เป็นใบสั่งตายได้
ยิ่งไปกว่านั้น
ทั้งคู่กำลังทำพิธีผูกพันกันอยู่!
พี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่าร้องออกมาไม่เป็นไร
แย่แล้ว!
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะตกใจจนแทบหัวใจวาย!
"หนู...หนู"
สักพัก
ดวงตากลมโตของพี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่ากระพริบปริบ ๆ
จากนั้น
นางก็ยังไม่หายตกใจ สูดหายใจหอบ ๆ พูดตะกุกตะกัก:
"ในโลงศพมีหนูวิ่งออกมา!"
"แค่หนูตัวเดียว แกจะตื่นตกใจไปทำไม!"
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะไม่ได้กลัวอะไร แต่พอโดนนางเล่นเอาอย่างนี้ ใจกลับเย็นวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
"แต่หนูกลัวนี่นา!"
พี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่าทำปากจู๋ หน้าน้อย ๆ เต็มไปด้วยความน้อยใจ
ในฐานะสาวอกโตบริสุทธิ์
นางคิดว่าตัวเองกลัวหนูก็เป็นเรื่องปกติ
เพราะผู้หญิงส่วนใหญ่ก็กลัวกันทั้งนั้น
อีกอย่าง
ทุกคนก็มีจุดอ่อนและจุดที่อ่อนแอของตัวเอง
คนกับคน
ควรให้อภัยและเข้าใจซึ่งกันและกัน
เหมือนกับที่พี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่าไม่เคยบ่นว่าน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะมีขนาดไม่ใหญ่พอ
"ไม่ต้องห่วง มีฉันอยู่ ไม่เป็นไร หนูแค่ตัวเดียวเอง ไม่ใช่ซอมบี้จริง ๆ สักหน่อย"
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะพูดปลอบไปอย่างนั้นเอง
โดนพี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่าเล่นเอาแบบนี้
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะก็หมดอารมณ์เรื่องนั้นไปเลย
เห็นได้ชัดว่า
เขาก้มลงตรวจสอบสมบัติล้ำค่าของตัวเองก่อน
พอแน่ใจว่าไม่เป็นอะไร
ถึงได้ถอนหายใจยาว ๆ:
"เวลาไม่ค่อยจะดีแล้ว หาที่ปลอดภัยกันเถอะ พอรุ่งสางก็คงไม่เป็นไร"
แต่แล้ว
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะเพิ่งพูดจบ!
ลมหนาวเย็นเฉียบก็พัดผ่านเข้ามาในโถง ตะเกียงเขียว ๆ ในห้องไหววูบอย่างบ้าคลั่ง เงาบนกำแพงบิดเบี้ยวดูน่ากลัวราวกับปีศาจ
โลงศพสีดำสนิทที่วางอยู่อย่างสงบกลางโถงใหญ่
ในนั้นโลงหนึ่ง
จู่ ๆ ก็มีเสียงดังกรอบแกรบจนชวนให้ขนลุก!
เสียงนั้น!
ถึงจะไม่ดัง แต่กลับแทรกทะลุเข้าไปถึงกระดูก!
เย็นยะเยือก
ราวกับเสียงกระซิบจากใต้หล้าเก้าชั้น ฉีกความเงียบงันทั้งห้องในพริบตา
โลงศพ...
ขยับแล้วเหรอ?!!
"สามี...สามี ข้างหลังฉัน...เป็นอะไรไป!"
"ทำไมเสียงนี้ถึงดังอีกแล้ว?"
คนเราอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดสุดขีด
ก็อดไม่ได้ที่จะอยากจับอะไรสักอย่าง
นี่แหละ
พี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่าคว้าเอา...ของล้ำค่าของน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะพอดี
ชั่วขณะนั้น
หน้าของน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะเขียวไปเลย
ความเจ็บปวดร้าวระบมแล่นเข้ามา หน้าของเขาซีดเป็นไก่ต้มทันที!
แต่ตอนนี้
เขาไม่มีเวลาสนใจความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย
พอเห็นภาพถัดไป
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะทั้งตัวขนหัวลุก วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง
ความกลัวสุดขีดกลืนกินจิตใจทันที!
ในสายตา
ฝาโลงดูเหมือนกำลังถูกพลังบางอย่างอันน่าสะพรึงกลัวค่อย ๆ ดันออก
หมอกดำจาง ๆ ไหลซึมออกมาจากช่องว่างของโลงศพไม่หยุด
กลิ่นศพเก่าแก่เข้มข้นโชยเข้ามาอย่างกระทันหัน เหม็นสาบน่าคลื่นไส้ ทำให้ท้องไส้ปั่นป่วน
ดังปัง!
เสียงทึบก้องสะเทือนไปทั้งโถงตระกูล
ฝาโลงหนาหนักร่วงหล่นลงพื้นอย่างกึกก้อง ฝุ่นฟุ้งกระจาย
ระหว่างที่น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะกำลังวิ่งหาหมอนอนกลางดิน
ร่างซอมบี้ในชุดขุนนางราชวงศ์ชิงก็ดีดตัวออกจากโลงอย่างรวดเร็ว แขนทั้งสองข้างเหยียดตรงไปข้างหน้า
แม้ชุดขุนนางนั้นจะซีดจางและเก่าโทรม แต่ก็ยังพอเห็นลวดลายตำแหน่งขุนนางอันประณีต หลงเหลือกลิ่นอายแห่งความยิ่งใหญ่ในอดีต
ดวงตาสีเขียวเรืองรองกลวงโบ๋คู่นั้น
นิ่งเฉยไร้ความรู้สึก
แต่กลับเหมือนสามารถมองทะลุความมืดมนในใจคนได้ทั้งหมด
วินาทีที่ออกมาจากโลง
จ้าวซอมบี้สูดดมเบา ๆ
วินาทีถัดมา
ปลายนิ้วที่แข็งทื่อห้อยอยู่ข้างตัวก็กระดกขึ้น หนูที่หนีไปก่อนหน้านี้ก็ถูกพลังหยินล่องหนดึงกลับมา แล้วตกลงไปในปากของเขา
หลังเสียงกัดแทะเล็ก ๆ ไม่กี่ครั้ง
จ้าวซอมบี้กลืนน้ำลาย เลือดหนูถูกดูดจนแห้งเหือด
แต่!
เลือดหนูแค่ตัวเดียวไม่พอให้หายกระหายเลย!
จากนั้น
ดวงตาสีเขียวเรืองรองกลวงโบ๋ของจ้าวซอมบี้ก็หันไปทันที
สายตาเย็นชาตรงไปที่ชายเสื้อผ้าหลุดลุ่ยอย่างน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะ
"ท่าน...ท่านอ๋อง สวัสดีครับ ท่านอ๋องลาก่อน"
"ท่าน...ท่านอ๋อง กินข้าวหรือยังครับ?"
สมองของน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะว่างเปล่าทันที
ทั้งตัวสั่นเทาไม่หยุด
คำพูดเหล่านี้
แทบจะถูกบีบออกมาจากซอกฟันด้วยความสั่นเทา
เห็นได้ชัดว่า
จ้าวซอมบี้มองน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะก่อน
จากนั้นก็มองพี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่า
พอน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะเห็นท่าทีแบบนั้น ก็รู้ได้ทันที
"อ้อ ๆ ท่าน...ท่านอ๋อง นี่คือเมียของผม ถ้าท่านอ๋องโปรดปราน จะใช้ได้ทุกเมื่อเลยครับ"
พูดจบ
สัญชาตญาณเอาตัวรอดของน้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะก็ครอบงำทุกสิ่ง
แทบจะไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
เขาผลักพี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่าที่อยู่ข้าง ๆ อย่างแรงจนนางเซไปข้างหน้า
หืม?
หืม??
ฉันช็อกไปเลย!
พี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่าไม่คิดว่าจะเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน
ชั่วขณะนั้น
สมองของนางลัดวงจรทันที
ด้วยความไม่ทันตั้งตัว
พี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่าทั้งตัวก็เซถลาเข้าไปข้างหน้าอย่างช่วยไม่ได้
ระหว่างที่ถูกจ้าวซอมบี้กัดกิน
ตลอดเวลานั้น
ใบหน้าของพี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่าเต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อสุดขีด
ทุกอย่างนี้
จนกระทั่งชีวิตของพี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่าสิ้นสุดลง ถูกระบบดีดออกก่อนกำหนด
สีหน้าที่หมดหวังของนางถึงได้ค่อย ๆ เลือนราง
ราวกับว่า
นางจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิตก็ยังไม่อยากเชื่อ
ว่าคนรักที่อยู่เคียงข้างกันทุกวัน จะไร้หัวใจได้ถึงขนาดนี้
ความน้อยใจและผิดหวังอย่างใหญ่หลวงถาโถมเข้ามาในใจทันที
ภาพความอ่อนโยนต่าง ๆ ผุดขึ้นในหัว
เมื่อครู่ตอนที่รักฉัน
ยังร้องเพลงหนูรักข้าวให้ฉันฟังเลย
สุดท้ายแล้ว
ชีวิตฉันยังสู้หนูตัวเดียวไม่ได้!
แล้วที่ผ่านมา
บนโซฟา
ในห้องนั่งเล่น
ในห้องครัว
ที่อ่างล้างหน้า
ท่าที่เราเคย... ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยงั้นเหรอ!
"ขอโทษนะเถา ถ้าฉันผ่านด่านนี้ไปได้ ฉันสัญญา คราวหน้าให้นายอยู่ข้างบนสิบนาที ไม่สิ ยี่สิบนาที!"
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะแววตาขยับ ทิ้งประโยคหลอกตัวเองไว้หนึ่งประโยค
จากนั้น
อาศัยช่วงที่จ้าวซอมบี้กำลังกินเหยื่อ เขาก็หมุนตัววิ่งสุดชีวิต บ้าคลั่งไปที่บันไดชั้นสอง
บันไดไม้เก่าแก่ผุพัง ถูกเหยียบจนส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดชวนขนลุก
มีลมหนาวพัดมา
ประตูโถงตระกูลที่ปิดไม่สนิท... บานประตูที่ปิดไม่สนิทก็หมุนเอี๊ยด ๆ ราวกับเสียงสะอื้นของวิญญาณกำลังจะตาย
ความรู้สึกนั้น
เหมือนกับว่า
ด้านหลังประตู
จะมีอะไรบางอย่างกำลังร้องไห้เบา ๆ อยู่!
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน
แต่ฝีเท้าก็ไม่กล้าหยุดแม้แต่วินาทีเดียว
เพราะ
เมื่อครู่
เขาได้ยินเสียงดังมาจากชั้นสองแว่ว ๆ
น่าจะเป็นเพื่อนร่วมทีมของเขานั่นแหละ
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะตั้งใจจะไปรวมตัวกับหลินเยว่
พูดให้เพราะ
ก็คืออยู่ด้วยกันแล้วช่วยกันเอาตัวรอด
แต่จริง ๆ แล้วในใจก็วางแผนไว้แล้ว
พี่สาวเถาแห่งปราสาทหมาป่าถูกกำจัดไปแล้ว
เมื่อจำเป็น
เขาสามารถใช้เพื่อนร่วมทีมอีกคนเป็นแพะรับบาปได้!
แต่แล้ว
น้องชายซีแห่งหมู่บ้านแกะไม่คิดไม่ฝันเลย
การไปครั้งนี้
กลับเป็นการเดินไปสู่จุดจบของตัวเองโดยตรง!