ซูมู่ขับรถม้ากลับไปยังรถม้าคันเดิม แล้วแบกร่างคนทั้งสองขึ้นไปไว้ในรถม้าคันเดียวกัน
จากนั้นเขาถอดเสื้อคลุมขององครักษ์คนหนึ่ง แล้วถอดชุดสตรีที่สวมอยู่ออก เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าขององครักษ์
เขาเช็ดเครื่องประทินโฉมบนใบหน้าออก และจัดทรงผมให้กลับเป็นแบบบุรุษ
เขาทนแต่งตัวเช่นนี้มาหลายวันจนเอือมเต็มทีแล้ว
จากนั้นเขาป้อนยาเม็ดเล็กให้คนละเม็ด แล้วจัดการพวกเขาเสียตรงนั้น จะได้ไม่ต้องกลับไปส่งข่าว
ส่วนศพก็โยนขึ้นรถม้าอีกคัน แล้วสะบัดแส้ใส่ม้า ปล่อยให้มันวิ่งไปทางใดก็ทางนั้น
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ลืมเก็บของมีค่ากับดาบบนตัวพวกเขาไว้ ในยุคนี้อาวุธเป็นของมีค่าอย่างยิ่ง ยามคับขันยังใช้ป้องกันตัวได้
จะว่าไป คนพวกนี้พกเงินติดตัวมาไม่น้อย ค้นรวมกันได้ถึงสิบตำลึง ซูมู่เก็บเงินทั้งหมดใส่ถุงเงินของตน
หลังจัดการองครักษ์หลายคนนั้นเรียบร้อย ซูมู่ก็หยิบเข็มเงินที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมา แล้วฝังเข็มให้หญิงสาวแต่ละคน
ครู่หนึ่ง หญิงสาวทั้งหลายก็ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา พวกนางเห็นเพียงเงาร่างเลือนรางเบื้องหน้า แต่ไม่รู้ว่าตนอยู่ที่ใด
แต่ละคนยกมือคลึงศีรษะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
“ที่นี่ที่ใดกัน?”
“มิใช่ว่าพวกเรากำลังกินอาหารอยู่หรือ?”
ท่ามกลางความมืด ซูเสี่ยวถงนั่งลงตรงหน้าพวกนาง แล้วเล่าเรื่องราวโดยสังเขป
“พี่น้องทั้งหลาย พวกเราหนีออกมาได้แล้ว บัดนี้อยู่บนรถม้า”
“เสียงพี่เสี่ยวถง!”
อวี๋ลี่จำเสียงผู้พูดได้ จึงอุทานเสียงเบา