“แค่ก... พวกน้องสาว เช็ดน้ำลายกันเสียเถิด”
ซูเสี่ยวถงซึ่งยืนมองทุกคนเหม่อลอยอยู่ข้าง ๆ มานาน ในที่สุดก็อดเอ่ยเตือนไม่ได้
ดูสิ น้ำลายแทบจะย้อยถึงปลายเท้าอยู่แล้ว
ขณะเดียวกัน นางก็รู้สึกภาคภูมิใจอยู่ไม่น้อย ฮิ ๆ นี่คือพี่สามแท้ ๆ ของนางเชียวนะ เสน่ห์ของพี่ชายช่างร้ายกาจยิ่งนัก!
เพียงเห็นเสี้ยวหน้าด้านข้าง ก็ทำให้เหล่าหญิงสาวพากันหลงใหลจนมึนงงได้แล้ว
พอได้ยินเช่นนั้น เหล่าหญิงสาวต่างก็ใช้แขนเสื้อเช็ดมุมปาก ก่อนก้มหน้าลง ไม่กล้ามองอีก ใบหน้าเล็ก ๆ สดใสแดงก่ำไปหมด
ซูมู่ถูกเด็กสาวมากมายจ้องมองด้วยสายตาเลื่อมใสเช่นนี้ กลับไม่รู้สึกกระดากอายสักนิด ชาติก่อนเขาได้รับสายตาเช่นนี้มาจนชินแล้ว ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษนัก
สิ่งเร่งด่วนที่สุดในยามนี้คือออกจากสถานที่รกร้างแห่งนี้ให้เร็วที่สุด
ทว่ารถม้าใช้การไม่ได้แล้ว ทุกคนจึงทำได้เพียงลงมาเดิน
ซูมู่เอ่ยกับทุกคนอย่างเรียบเฉยว่า “เก็บข้าวของกันสักหน่อย ของในรถม้าที่พอจะนำติดตัวไปได้ก็เอาไปให้หมด จากนั้นพวกเราจะเดินกลับกัน”