ซูมู่ไม่ใส่ใจคำข่มขู่ของเขา ชีวิตและทรัพย์สินของตนล้วนอยู่ในกำมืออีกฝ่ายแล้ว ยังมีสิ่งใดให้ต้องกลัวอีก
「อย่ามัวชักช้า ให้ข้าตรวจดูบาดแผลของท่านเถิด」
แต่เขาย่อมไม่ไร้เดียงสาถึงขั้นคิดว่าตนจะพาพวกนางออกไปได้ เพียงเพราะรักษาบาดแผลให้อีกฝ่ายหายดี
ซูมู่ถูกพาเข้าไปในกระท่อมไม้
กระท่อมไม้กว้างขวางยิ่ง บนผนังแขวนหนังสัตว์ไว้หลายผืน มีทั้งหนังเสือสองผืนและหนังเสือดาวอีกผืน มองแล้วน่าขนลุกไม่น้อย
ซูมู่สังเกตเห็นผ้าขาวที่ใช้แล้วกองอยู่ตรงมุมข้างหัวเตียง บนผ้าชุ่มไปด้วยคราบเลือด คงเพิ่งถอดเปลี่ยนได้ไม่นาน
เห็นซูมู่ยืนแน่นิ่ง ชายฉกรรจ์หัวโล้นจึงนึกว่าเขาถูกหนังสัตว์ในห้องทำให้หวาดกลัว
ชายฉกรรจ์หัวโล้นอดหัวเราะเยาะไม่ได้ 「อะไร เห็นแค่นี้ก็กลัวแล้วหรือ ช่างเป็นคนขี้ขลาดเสียจริง!」
ซูมู่กลอกตามองเขา ไม่คิดโต้ตอบ เพียงชี้ไปยังเตียงข้างกายแล้วเอ่ยกับชายฉกรรจ์ว่า 「นอนลง เปิดแผลให้ข้าดู」
ชายฉกรรจ์ยังไม่ทันพูด ชายหัวโล้นก็เดือดดาลขึ้นมาก่อน ยกดาบขึ้นหมายจะพุ่งเข้าใส่ 「บัดซบ! กล้าสั่งพี่ใหญ่ของข้าหรือ!」
ชายฉกรรจ์ปรายตามองเขาคราหนึ่งแล้วตวาดปราม 「เจ้าสาม อย่าเสียมารยาท!」
ซูมู่เหลือบมองชายหัวโล้นอย่างสงบนิ่ง ก่อนกล่าวว่า 「ข้าไม่ชอบให้ผู้ใดมารบกวนยามรักษาบาดแผล」
ชายหัวโล้นโกรธจัด 「บัดซบเอ๊ย อย่าได้คืบจะเอาศอก!」
ปกติแล้วเขาเป็นคนเปลี่ยนยาให้พี่ใหญ่ด้วยตนเอง หากไม่เฝ้าดูเจ้าหนุ่มนี่รักษาบาดแผลให้พี่ใหญ่ เขาย่อมวางใจไม่ได้