ชายฉกรรจ์ไม่พูดอะไร ไม่รู้ว่าเขาเชื่อหรือไม่เชื่อกันแน่
จากนั้นมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา ราวกับกำลังเยาะเย้ยความคิดอันไร้เดียงสาของอีกฝ่าย
“จากไปหรือ? ในเมื่อมาแล้ว ไหนเลยจะมีเหตุผลให้ปล่อยกลับไป”
แล้วเขาก็หันไปสั่งลูกน้องที่อยู่ข้างกาย “ผู้ชายคนนี้ ลองถามดูว่ามีประโยชน์อันใดให้ใช้การได้หรือไม่ หากเป็นคนไร้ค่า ก็โยนไปไว้หลังเขาเสีย ส่วนสตรีเหล่านี้ พวกเจ้าก็เก็บไว้ค่อย ๆ อบรมสั่งสอน จำไว้ ห้ามใช้กำลัง!”
กล่าวจบ เขาก็หันหลังเดินไปยังกระท่อมไม้
เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น ใบหน้าของพวกหญิงสาวก็ซีดเผือดไร้สีเลือดในชั่วพริบตา
หรือพวกนางจะหนีชะตากรรมที่ต้องถูกบุรุษย่ำยีไม่พ้นจริง ๆ หรือ?
แถมยังเป็นโจรป่าที่ไร้มนุษยธรรมอีกด้วย!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ พวกหญิงสาวต่างมองซูมู่ด้วยแววตาคาดหวัง ภาวนาให้เขาช่วยพาพวกนางออกไปได้