หลังพูดจบ ทั้งสองก็กอดอก สีหน้าได้ใจ พลางรอให้ซูมู่รีบรี่เข้ามาประจบประแจง จากนั้นค่อยเชิญพวกเขาไปกินอาหารดี ๆ สักมื้อ เพื่อแสดงความจริงใจในการขอขมา
ทว่ารออยู่เนิ่นนาน กลับไม่ได้ผลลัพธ์ดังใจหมาย สิ่งที่เห็นมีเพียงซูมู่ยืนหน้าตาเย็นชาอยู่กับที่ สีหน้าห่างเหินอย่างยิ่ง
「พูดจบแล้วหรือ? ถ้าจบแล้วก็อย่ามาขวางทาง อาศัยบารมีผู้อื่นรังแกคน ไม่เห็นน่าภูมิใจตรงไหน」
「เจ้า!」
ทั้งสองถูกแทงใจดำ สีหน้าพลันเปลี่ยนไป ใบหน้าบิดเบี้ยว
ฉีอิงชี้หน้าซูมู่ สีหน้าเหลือเชื่อ
「ดีนักนะซูมู่ กล้าด่าพวกเราว่าเป็นสุนัข เบื่อชีวิตแล้วหรือไร?」
「หึ!」
ซุนกว่างเม่าสะบัดแขนเสื้อ วางท่าหยิ่งผยองยิ่งนัก
「หากเจ้ายอมคุกเข่าขอขมาต่อหน้าพวกเราบัดนี้ คุณชายหม่าอาจไม่เอาความก็ได้ มิฉะนั้น ต่อไปก็อย่าหวังว่าจะอยู่ในสำนักศึกษาต่อไปได้!」
ได้ยินเช่นนั้น ซูมู่พลันหัวเราะเยาะ ก่อนกล่าวประชดว่า 「โอ้ ฐานะของเจ้าไม่เลวเลยนี่ บัดนี้ถึงกับพูดแทนคนสกุลหม่าได้แล้วหรือ? ดี ดีเหลือเกิน!」
「อย่าพูดเหลวไหล ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น!」
ซุนกว่างเม่าร้อนรน หันไปมองหม่าโฉวหยุนอย่างลนลาน ครั้นเห็นสีหน้าอีกฝ่ายไม่น่าดู ก็รีบชี้แจงว่า 「คุณชายหม่า ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าเพียงอยากสั่งสอนคนสกุลซู ท่านอย่าเข้าใจผิดเป็นอันขาด」
หากทำให้คุณชายหม่าโกรธขึ้นมา แล้วไม่ให้เงินรางวัลแก่เขาอีกจะทำอย่างไร?
ซูมู่คนชั่ว หากคุณชายหม่าเข้าใจผิดขึ้นมา คอยดูเถิดว่าเขาจะไม่สั่งสอนเจ้าคนบ้านนอกที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำผู้นี้ให้ดีหรือ!
หม่าโฉวหยุนไม่พูดอะไร เพียงปรายตามองซุนกว่างเม่าเป็นเชิงเตือน ก่อนหันไปมองซูมู่ แววตาเปี่ยมด้วยการข่มขู่