“มู่เอ๋อร์ เจ้าคิดจะทำอย่างไร หากมีสิ่งใดต้องให้พ่อช่วยก็บอกมาได้เลย!”
ซูปัวเชวนก้าวออกมา แผ่นหลังที่เคยค่อมงองุ้มเหยียดตรงขึ้น เขาไม่มีวันยอมให้บุตรสาวแต่งกับเดรัจฉานเช่นนั้น!
“พ่อยังเก็บเงินไว้สิบตำลึง อีกสองสามวันนี้ข้าจะหาทางหาเงินส่วนที่เหลือมาเติมให้ครบ ครั้นถึงเวลาจะคืนให้บ้านเจ้าที่ดินหวังทั้งหมด”
กล่าวจบ เขาก็หันกลับเข้าห้องไป
ครั้นออกมาอีกครั้ง ในมือก็มีถุงผ้าป่านหนักอึ้งเพิ่มขึ้นใบหนึ่ง เขายื่นให้ซูมู่
เงินก้อนนี้เดิมทีตั้งใจเก็บไว้ให้ซูมู่ใช้จ่ายค่าเล่าเรียนในปีหน้า แต่เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เขาจึงไม่กล้าแตะต้องเงินแม้แต่ส่วนเดียว คิดจะนำมาแก้ปัญหาเรื่องบุตรสาวคนรองก่อน
ซูมู่รับเงินมา
“ได้ ข้าจะรับเงินไว้ ส่วนที่เหลือข้าจะหาทางจัดการเอง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “คราวนี้ข้าจะไม่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายอีกแล้ว”
เพื่อให้คนในครอบครัววางใจ
แท้จริงแล้วตั้งแต่แรกทุกคนก็ไม่ได้สงสัยเจตนาของเขา
เพราะซูมู่ในวันนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!
อามู่ของบ้านพวกเขาเดิมทีก็เป็นเด็กที่รู้ความอยู่แล้ว หลายปีมานี้เพียงถูกโลกภายนอกอันฉูดฉาดล่อลวงจนหลงทางไปเท่านั้น
……
เช้าตรู่วันถัดมา หลังรับประทานอาหารเช้า ซูมู่บอกกล่าวคนในครอบครัวแล้วมุ่งหน้าไปยังตัวเมือง
เขาบอกว่ายังมีธุระต้องจัดการที่สำนักศึกษา อีกทั้งจะไปสอบถามเรื่องการฝากตัวเป็นศิษย์เพื่อเรียนวิชาแพทย์ด้วย คงต้องไปสองวัน กลางคืนจึงไม่กลับมา
ซูมู่ทำเช่นนี้ขึ้นกะทันหัน จึงมีคนเริ่มกระวนกระวาย