บทที่ 10 หุยชุนถังที่เลือกปฏิบัติตามฐานะคน
ซูมู่ตอบเสียงเรียบว่า “ข้ามาซื้อยา”
“ขอรับ เชิญคุณชายด้านใน!”
คนต้อนรับเชื้อเชิญเขาเข้าร้านอย่างกระตือรือร้น
จากนั้นเด็กฝึกงานร้านยาก็เข้ามารับช่วงต่อ
เด็กฝึกงานคนหนึ่งเดินเข้ามาหาซูมู่ พร้อมรอยยิ้มที่พอเหมาะพอดี
“คุณชาย โปรดมอบเทียบยาให้ข้าน้อยด้วย”
ซูมู่ลอบสังเกตท่าทีของคนในร้าน จนถึงบัดนี้ก็นับว่าเป็นมิตรอยู่
ขณะที่กำลังจะบอกตำรับยา ก็มีเสียงเอะอะดังมาจากหน้าประตู
เห็นคนต้อนรับที่เมื่อครู่ยังต้อนรับเขาอย่างสุภาพ กำลังขับไล่ชายชราคนหนึ่งอยู่
“ไป ๆ ๆ ขอทานเฒ่ามาจากที่ใด ไม่รู้หรือว่าที่นี่เป็นสถานที่เช่นไร?”
ชายชราหลังค่อม ผมขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งชีวิต เขาวิงวอนอย่างร้อนใจว่า “ท่านหมอ ขอร้องให้ข้าเข้าไปเถิด ข้าอยากเชิญท่านหมอพั่งไปดูอาการลูกชาย เขาใกล้ไม่ไหวแล้ว!”
“ขอร้องพวกท่าน ช่วยชีวิตลูกชายข้าด้วย!”
“ข้ามีเงิน ข้ามีเงินจริง ๆ จะไม่เบี้ยวค่ารักษาแน่นอน!”
ชายชรายิ่งพูดยิ่งร้อนรน แทบจะคุกเข่าลง
ทว่าคนต้อนรับกลับไม่สะทกสะท้าน ทั้งยังลงมือผลักชายชราออกไปอย่างแรง จนถอยห่างไปหลายก้าว
“ถุย! อย่างเจ้าน่ะหรือคู่ควรจะเชิญท่านหมอพั่งของเราไปตรวจโรค ฝันไปเถอะ!”
“ท่านหมอพั่งออกตรวจนอกสถานที่ เริ่มต้นอย่างน้อยหนึ่งร้อยตำลึง เจ้ามีหรือ?”
“หนึ่ง...หนึ่งร้อยตำลึงหรือ?”
ชายชราได้ยินจำนวนเงินมหาศาลถึงหนึ่งร้อยตำลึง ก็ยืนนิ่งงันอยู่กับที่
ครู่ต่อมา เขายังไม่ยอมตัดใจ จึงรีบเข้ามาคว้าแขนเสื้อคนต้อนรับแล้วถามว่า “เช่นนั้นจะให้หมอท่านอื่นตรวจดูได้หรือไม่?”