"ในหัวฉันมีต้นไม้งอกขึ้นมาได้ยังไง?"
ลู่เฉินที่กำลังเกาะราวบันไดอยู่ชะงักมือทันที หัวใจเต็มไปด้วยความตะลึงพรึงเพริด
เขาไม่เพียงแต่มองเห็นสมองจิตของตัวเองได้เท่านั้น แต่ยังพบว่ากลางสมองจิตมีต้นกล้าสูงสองเมตรตั้งตระหง่านอยู่ บนต้นยังมีผลไม้แปลกประหลาดสามผลที่ไม่มีเมล็ดห้อยอยู่!
"นี่มัน..."
ไม่นาน ลู่เฉินก็เข้าใจทุกอย่างจากข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในสมอง
"ไม่คิดเลย! จี้หยกที่ฉันเตรียมไว้ให้ฉีเยวี่ยที่ร้านหยกอวี่ซือฟางแท้จริงแล้วกลับเป็นเมล็ดพันธุ์ของต้นไม้สร้างพุทธลักษณะ!"
จากข้อมูลทำให้รู้ว่า ต้นไม้สร้างพุทธลักษณะตอนนี้มีพลังอัศจรรย์สามประการ
อย่างแรกคือ[สัมผัสสมบัติ]
เพียงเข้าใกล้ของเก่าโบราณที่มีพลังสมบัติ ลายมงคลที่ซ่อนอยู่กลางหน้าผากของลู่เฉินก็จะส่งสัญญาณตอบสนอง
ยิ่งของมีค่ามากเท่าไหร่ สัญญาณก็ยิ่งแรงขึ้นเท่านั้น!
เรียกได้ว่าเป็นวิชาเทพสำหรับการงมของเก่า!
อย่างที่สองคือผลไม้ประหลาดสามผลบนต้นไม้วิเศษ สามารถดูดซับพลังสมบัติจากของมีค่าเพื่อดึงเอาสุดยอดวิชาของคนโบราณออกมาได้!
"ถ้าฉันหาพระแท่นที่ราชาปีศาจซีฉู่เคยยกได้ ดูดซับพลังสมบัติบนนั้น ฉันก็จะมีพละกำลังเหนือคนหมื่นคนหรือเปล่า? หรือถ้าได้เข็มเงินไท่ยี่ที่ซุนซือมั่วทิ้งไว้ ฉันก็จะกลายเป็นหมอเทพในพริบตาเลยหรือไม่!"
แต่สิ่งที่ทำให้ลู่เฉินรู้สึกเหลือเชื่อที่สุดก็คือความสามารถอย่างที่สามของต้นไม้สร้างพุทธลักษณะ——[พลังสร้างพุทธลักษณะ]
ตอนนี้ต้นไม้โบราณยังอยู่ในวัยเด็ก แต่ขอแค่ดูดซับพลังวิญญาณจากสิ่งวิเศษ ก็สามารถเติบโตได้!
เมื่อดูดซับเพียงพอ ต้นไม้โบราณจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ไม่เพียงแต่จะออกผลทักษะมากขึ้นเท่านั้น แต่ยังจะขยายสมองจิตของลู่เฉิน ประทานพลังสร้างพุทธลักษณะอันยิ่งใหญ่ให้!
บินได้หรือมุดดินได้ก็คงไม่ใช่เรื่องยาก!
"เมื่อเทียบกับพลังสร้างพุทธลักษณะแล้ว พื้นที่เก็บของในตัวต้นไม้วิเศษก็ไม่เท่าไหร่"
ลู่เฉินมองต้นกล้าวิเศษในสมองจิตด้วยสายตาแน่วแน่
"สักวันหนึ่ง ฉันจะช่วยให้แกเติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่เสียดฟ้าอย่างแท้จริง ให้ผลไม้วิเศษนับไม่ถ้วนห้อยอยู่บนนั้น! ไม่ทำให้ชื่อเสียงเรื่องสร้างพุทธลักษณะของแกต้องมัวหมอง!"
แน่นอนว่านอกจากพลังอัศจรรย์เหล่านี้แล้ว ต้นไม้สร้างพุทธลักษณะยังรักษาบาดแผลที่ฉินไห่ตงทำไว้ให้ลู่เฉินหายสนิท!
ร่างกายทั้งสี่ท่อนและกระดูกทั้งหมดเหมือนถูกหลอมขึ้นมาใหม่ เต็มไปด้วยพลัง ลู่เฉินเผลอชกออกไปหนึ่งหมัด เสียงลมขาดดังขึ้นจริง ๆ!
สิ่งนี้ทำให้หัวใจที่เคยสิ้นหวังของเขากลับมาลุกโชนอีกครั้งในพริบตา
"ฉีเยวี่ย ฉินไห่ตง! พวกแกสองคนรักใคร่กันนัก ไว้คอยดูเถอะ"
ตอนนี้มีต้นไม้สร้างพุทธลักษณะ อนาคตสดใส ความแค้นเก่า ๆ จะไม่ล้างแค้นได้ยังไง!
ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงผู้คนวุ่นวายดังมาจากไม่ไกล
"ใครก็ได้ช่วยด้วย! มีคนจะโดดแม่น้ำ!"
"คุณผู้หญิง! ใจเย็น ๆ ก่อน! อย่าทำเรื่องโง่ ๆ เด็ดขาด!"
ลู่เฉินเผลอมองไปทางต้นเสียง
ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ข้างราวบันไดที่ห่างจากเขาไม่ถึงสิบเมตร
เธอสวมเสื้อโค้ทสีครีมอ่อน ผมยาวปลิวสยายตามลมแม่น้ำ ร่างบางเพรียวจากด้านหลัง
ถึงจะไม่ได้เห็นหน้า แต่แค่เงาร่างด้านหลังก็พอให้สะดุดตาได้แล้ว
แต่เพียงวินาทีถัดมา ลู่เฉินก็ถึงกับตะลึง
ในสายตาของเขา เสื้อผ้าของหญิงสาวค่อย ๆ จางหายไปเหมือนหมอกบาง ๆ เผยให้เห็นบ่าและหลังขาวเนียน เอวที่เซ็กซี่ รวมถึงขายาวตรงที่ถูกห่อหุ้มด้วยลูกไม้สีดำ แม้กระทั่ง...
จุดลับที่ไม่ควรเอ่ยถึง!
"ฟึ่บ!"
ลู่เฉินปากแห้งผาก นึกขึ้นได้ว่าตาของตัวเองเปลี่ยนไป
"ฉันเกือบลืมปิดตาทิพย์สร้างโลก!"
ตาทิพย์ก็คือลายมงคลที่ตราตรึงอยู่กลางหน้าผากของลู่เฉิน ใช้มองทะลุทุกสิ่งลวงหลอกในโลก มีพลังทะลุมอง
ลู่เฉินรีบปิดตาทิพย์ทันที แต่ถึงอย่างนั้น แวบเดียวที่เห็นก็ยังทำให้ใจเขาสั่นไหว ใบหูแดงก่ำขึ้นมา
"ดูสิ! เธอจะกระโดดแล้ว!"
ฝูงชนแตกตื่น
เห็นเพียงหญิงสาวปีนข้ามราวบันไดแล้วกระโดดลงไปอย่างไม่ลังเล
พอลู่เฉินวิ่งไปถึง เธอก็จมหายไปใต้ผิวน้ำแล้ว เขามองซ้ายมองขวา พบว่าทุกคนต่างถอยหลัง
บางคนหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายวิดีโอ บางคนตะโกนว่าแจ้งตำรวจ แต่ไม่มีสักคนที่ลงไปช่วย
ลู่เฉินถอนหายใจในใจ ดึงเสื้อคลุมทำงานออก แล้วกระโดดตามลงไป
เห็นเหตุการณ์นี้ คุณลุงข้าง ๆ ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
"โอ้โห! หนุ่มคนนี้! กล้าลงจริง ๆ นี่นา!"
......
ตูม
น้ำแม่น้ำที่เย็นเฉียบพลันเข้าห่อหุ้มร่างกายทันที ความรู้สึกหายใจไม่ออกถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง
แต่ลู่เฉินกลับตกใจพบว่า การเปลี่ยนแปลงที่ต้นไม้วิเศษมอบให้นั้นเกินจินตนาการของเขามาก
โดยเฉพาะดวงตาทิพย์ทั้งสองข้าง ที่แท้จริงแล้วมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ใต้น้ำได้!
ในสายตา หญิงสาวกำลังจมลงไป มือทั้งสองข้างยังดิ้นรนอย่างไม่รู้ตัว
ลู่เฉินกลั้นหายใจว่ายเข้าไป คว้าข้อมือเธอ แล้วกระชากเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างแรง
หญิงสาวดิ้นขัดขืนตามสัญชาตญาณ ร่างที่เปียกชุ่มแนบชิดกับอกของลู่เฉิน เสียดสีกันจนสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลอย่างชัดเจน
ลู่เฉินกดความวุ่นวายในใจลง มือหนึ่งกอดเอวหญิงสาว อีกมือหนึ่งว่ายน้ำขึ้นอย่างสุดแรง
เมื่อโผล่พ้นน้ำ ลู่เฉินก็ประเมินคร่าว ๆ ว่าเขาอยู่ใต้น้ำอย่างน้อยเกือบสองนาที
เกินขีดจำกัดของมนุษย์ปกติไปไกล
แต่ลู่เฉินไม่มีเวลามาคิดเรื่องนี้ เขาอุ้มหญิงสาวที่สลบไสลไปหาพื้นที่ราบเรียบ เตรียมกดหน้าอกช่วยชีวิต
ก็เป็นเวลานี้เองที่เขาได้เห็นหน้าตาของหญิงสาวอย่างชัดเจน
ใบหน้ารูปไข่ หน้าตาเรียบประณีต ระหว่างคิ้วมีความอ่อนหวานงดงามที่ทำให้รู้สึกสบายใจ
ดั้งจมูกสูงโด่ง ริมฝีปากเล็กน่ารัก เพราะสำลักน้ำจนหน้าซีด แต่กลับยิ่งชวนให้สงสาร
ลู่เฉินมองอยู่สองสามทีแล้วพูด
"ช่วยชีวิตเธอก่อน ขอโทษด้วยนะ!"
เขากดลงไปแรง ๆ สัมผัสได้ถึงความยืดหยุ่นที่ฝ่ามือ รีบรวบรวมสมาธิทันที
กดไปประมาณสิบกว่าครั้ง หญิงสาวก็ยังไม่ตื่น
ลู่เฉินจำใจต้องก้มลงไป หนีบจมูกเธอ แล้วเป่าลมหายใจปากต่อปากเข้าไป
ริมฝีปากสัมผัสกัน เย็นเยียบและนุ่มนวล
ลู่เฉินทำซ้ำสามสี่ครั้ง ขนตายาวของหญิงสาวก็กระพือเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาสวย ๆ จะค่อย ๆ เปิดขึ้น
ใบหน้าหนุ่มสาวที่อ่อนโยนแต่แฝงความเด็ดเดี่ยวปรากฏขึ้นในสายตาของซ่งชิงเสวี่ย เธอพูดด้วยเสียงแหบพร่า
"คุณช่วยฉันเหรอ?"
ลู่เฉินพยักหน้า: "ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก..."
"ใครให้คุณช่วยฉัน! ทำไมไม่ให้ฉันตายไป!" ซ่งชิงเสวี่ยดิ้นรนลุกขึ้น ร้องไห้พร้อมกับผลักลู่เฉินที่ยังมึนงงออกไป แล้ววิ่งเซถลาไปทางแม่น้ำ
ลู่เฉินรีบคว้าข้อมือเธอไว้
"มีเรื่องอะไรถึงคิดไม่ตก ต้องโดดแม่น้ำให้ได้!"
"ปล่อยฉัน! คุณไม่รู้หรอกว่าฉันเจออะไรมาบ้าง ฉันแค่อยากตาย!"
ซ่งชิงเสวี่ยพยายามดิ้นรนสุดแรง
ลู่เฉินขมวดคิ้ว กระชากแรง ๆ ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนทันที
ร่างของทั้งสองแนบชิดกันผ่านเสื้อผ้าที่เปียกโชก
"พอได้แล้ว! คิดว่าแค่เธอคนเดียวเหรอที่อยากตาย? เมื่อกี้ฉันเพิ่งเห็นแฟนที่คบกันมาสี่ปีนอนกับผู้ชายแปลกหน้าเพราะเงิน! เธออยากตายเหรอ? ฉันก็อยากตายเหมือนกันโว้ย!"
คราวนี้ก็ถึงตาซ่งชิงเสวี่ยที่ต้องอึ้งบ้าง
ลู่เฉินถอนหายใจ น้ำเสียงค่อย ๆ อ่อนลง
"หลังจากนั้นฉันก็คิดได้ ฆ่าตัวตายไปก็ไม่มีประโยชน์ สู้ทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น แล้วเอาของที่เสียไปกลับคืนมาให้หมด! ตายไปก็ไม่ได้แก้ปัญหาอะไร เธอลองเล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังสิ เผื่อว่ามันจะไม่ได้แย่อย่างที่คิด?"
ซ่งชิงเสวี่ยเงียบ ๆ ออกมาจากอ้อมแขนของลู่เฉิน นิ่งอยู่นานกว่าจะพูด
"ฉันชื่อซ่งชิงเสวี่ย เปิดร้านอยู่ที่ร้านหยกอวี่ซือฟางฝั่งใต้ของเมือง ร้านนั้นเป็นสิ่งที่พ่อทิ้งไว้ให้ แม้พื้นที่จะไม่ใหญ่แต่ก็เลี้ยงตัวเองได้ แต่สามีเก่าของฉัน..."
พอซ่งชิงเสวี่ยเล่าจบ ลู่เฉินก็เข้าใจทั้งหมด
พูดไปแล้ว ทั้งสองคนก็มีประสบการณ์คล้ายกัน
ซ่งชิงเสวี่ยกับโจวเฉิงสามีเก่า แต่งงานกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย หลังแต่งงานทั้งคู่ก็ช่วยกันดูแลร้านของเก่า เรื่องทุกอย่างกำลังไปได้สวย ใครจะไปรู้ว่าโจวเฉิงไปติดการพนันหยก แล้วก็ถลำลึกไม่รู้จบ
"ตอนแรกโจวเฉิงก็แค่เล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ฉันว่าสองสามคำเขาก็ยังฟัง ต่อมาเขายิ่งเล่นใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เริ่มขายของเก่าในร้านราคาถูก ๆ ฉันทะเลาะกับเขา ด่าเขา เขาก็คุกเข่าขอร้องให้ฉันให้อภัย"
พูดถึงตรงนี้ ซ่งชิงเสวี่ยกำหมัดแน่น เล็บเกือบจิกเข้าเนื้อฝ่ามือ
"ฉันก็ไม่มีความสามารถจริง ๆ ทุกครั้งก็ใจอ่อน จนกระทั่งเขาแอบจำนองร้านไปโดยไม่บอกฉัน ฉันถึงได้เห็นหน้าแท้จริงของเขา แล้วก็ยื่นเรื่องหย่า
ฉันคิดว่าชีวิตตัวเองจะกลับมาเป็นปกติเร็ว ๆ แต่ไม่คิดว่า หลังหย่าแล้ว เขาหลายครั้งหลายหนเข้ามาขนของในบ้านฉันจนเกลี้ยง! วันนี้ยังจะ...จะขายฉันเพื่อแลกเงิน!"
ลู่เฉินทนไม่ไหวด่า: "ไอ้สัตว์เดรัจฉาน!"
ซ่งชิงเสวี่ยกัดฟันพูด
"เขาบอกว่า แค่ฉันไปอยู่กับเจ้าของร้านหยกสองวัน เขาก็จะได้หินดิบก้อนนั้นมูลค่าสามแสน ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป รู้สึกว่าชีวิตทั้งชีวิตต้องอยู่ในเงามืดของเขาตลอด ก็เลยคิดจะโดดแม่น้ำฆ่าตัวตาย"
พูดไปพูดมา อารมณ์ของซ่งชิงเสวี่ยก็พังทลายอีกครั้ง เผลอโผเข้ากอดลู่เฉินร้องไห้
ลู่เฉินมีสีหน้าซับซ้อน
ผู้หญิงคนนี้ตรงหน้า กับตัวเองจะต่างกันตรงไหน?
ถ้าไม่ได้ต้นไม้สร้างพุทธลักษณะมา ตอนนี้ตัวเองคงเป็นเหมือนเธอ กระโดดลงแม่น้ำกลายเป็นศพเย็นเฉียบลอยน้ำ
คิดถึงตรงนี้ ลู่เฉินก็ตบหลังซ่งชิงเสวี่ยเบา ๆ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ตายเพื่อคนแบบโจวเฉิงไม่คุ้มค่า เราทั้งคู่ควรมีชีวิตที่ดี ๆ ใช้ชีวิตให้มีคนเป็นคน! ไปเถอะ ไปที่บ้านเธอ ฉันจะช่วยเธอระบายความแค้นนี้เอง!"