“เอาละ ถึงเวลาแบ่งของที่ริบมาได้แล้ว”
จางชิงเต้ายิ้ม ก่อนจะเป็นฝ่ายยุติบทสนทนานี้
เขากลัวว่าถ้าคุยกันต่อไป ศิษย์พี่ของตัวเองคงถูกไป๋เยวียนปั่นจนสติแตก...
ในจังหวะนั้นเอง
โจวหานที่เงียบมาตลอดกลับทำหน้างุนงงสุดขีด แล้วถามว่า
“พวกคุณกำลังพูดอะไรกันครับ?”
เขาไม่รู้เรื่องปฏิบัติการของกรมลี้ลับเลยสักนิด เพราะเอาแต่นอนหลับมาตลอด...
“ไม่มีอะไร”
หวางโม่ส่ายหน้าแล้วพูดว่า
“เมื่อคืนพวกเรานอนไม่หลับ ก็เลยหาอะไรทำฆ่าเวลา แล้วบังเอิญกวาดล้างสหพันธ์ระเบียบใหม่ไปด้วย”
“...”
โจวหานรู้สึกสมองว่างเปล่า ถึงกับลืมวิธีคิดไปชั่วขณะ
นี่มันปีไหนกันแล้ว...
เขาคงไม่ได้หลับไปนานขนาดนั้นหรอกใช่ไหม? ทำไมแม้แต่ตระกูลลู่และขุมอำนาจอื่น ๆ ยังถูกกำจัดไปแล้ว?!
ไป๋เยวียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองหวางโม่ พลางบ่นในใจว่า
ทำไมรู้สึกว่ามีแต่พวกขี้อวดทั้งนั้น...
แต่พอนึกได้ว่าตัวเขาเองก็คงไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไร จึงไม่ได้พูดอะไรออกมา
ดูท่าทุกคนคงแข็งแกร่งขึ้นด้วยจุดประสงค์เดียวกัน แค่จะได้อวดเก่งได้สะใจกว่าเดิมเท่านั้น...
ชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกราวกับได้พบคนคอเดียวกัน...
ตอนนั้นเอง นักพรตเฒ่าไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงหยิบแหวนลี้ลับวงหนึ่งออกมาแล้วกล่าวว่า
“แม้ครั้งนี้จะทำงานได้ช้าไปหน่อย แต่ก็ไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง เรารวบรวมทรัพยากรลี้ลับที่มีมูลค่าหกล้านคริสตัลผีมาได้!”
ดูเผิน ๆ การปฏิบัติการครั้งนี้เขาเหมือนมาเดินเล่น แต่ที่จริงได้ทุ่มเทสุดกำลังแล้ว
ถึงอย่างไรเขาก็กำจัดผู้บำเพ็ญขั้นสี่อักขระของสมาคมลี้ลับไปกว่าสิบคน โดยฝ่ายตนไม่มีใครเสียหาย แถมยังขนทรัพยากรกลับมาได้ทั้งหมด นับว่าทำได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว