“อย่างนั้นหรือ?”
โจวหานสีหน้าไหววูบ เอ่ยว่า
“แต่ตอนนั้นมันดูน่าอนาถมากจริง ๆ เหมือนกลัวจนแทบแย่...”
“……”
จางชิงเต้าได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าเอือมระอา
ผีกระดูกขาวจะไม่กลัวได้อย่างไร
เขาอยู่ในประเทศนี่นา ไม่รู้ว่าจะโผล่มาเมื่อไร...
“เอาละ ตอนนี้ผีกระดูกขาวไม่เป็นภัยแล้ว มันหนีไปก็ปล่อยมันไปเถอะ”
จางชิงเต้าส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“ขอแค่เธอไม่เป็นอะไรก็พอ”
ตอนนั้นเอง ไป๋เยวียนสีหน้าไหววูบ เอ่ยว่า
“อาจารย์ใหญ่ ท่านไม่ได้ทิ้งตราติดตามอะไรไว้บ้างหรือ?”
เขาค่อนข้างสนใจเรื่องผีกระดูกขาว ตามข้อตกลงก่อนหน้านี้ หากจางชิงเต้าสังหารมันได้ในอนาคต พวกเขาก็แบ่งของที่ได้มาครึ่งหนึ่ง...
“มันเป็นผีหกคำสาปเชียวนะ อีกอย่างฉันก็ไม่ถนัดเรื่องติดตาม”
จางชิงเต้าส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“คาดว่าตอนนี้มันคงออกจากประเทศต้าเซี่ยไปแล้ว ต่อไปจะได้เจอกันหรือไม่ก็ต้องดูโชค”
แม้เขาจะผนึกประเทศต้าเซี่ยไว้ทั้งแคว้น แต่ก็ขวางได้แค่ผู้ที่ต่ำกว่าหกคำสาปเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นผีกระดูกขาวหรือฉินอวิ้นแห่งจักรวรรดิต้าหลิง ต่างก็ฝ่าออกไปได้อย่างง่ายดาย
“……”
ไป๋เยวียนเองก็ทำหน้าเอือมระอา
“ถ้าเธออยากฆ่ามันจริง ๆ ก็ยังมีโอกาสอยู่”
จางชิงเต้ายิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า
“แต่พวกเธอต้องมีฝีมือมากพอ”
“หืม? หมายความว่าอย่างไร?”
ไป๋เยวียนสีหน้าไหววูบ เอ่ยถามขึ้นก่อน
ผีหกคำสาปที่บาดเจ็บสาหัสจนใกล้ตาย ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็เป็นของล้ำค่าทั้งนั้น เขาไม่อยากปล่อยโอกาสนี้ไปง่าย ๆ...