ชั่วพริบตานั้น
ในฐานะเจ้าของโลงศพสีดำ โจวหานพลันหน้าซีดเผือด ก่อนกระอักเลือดออกมาคำโต ร่างกายได้รับบาดเจ็บไม่น้อย
โจวหานเป็นเจ้าของวัตถุผีร่วมกำเนิด มีเพียงตอนปล่อยวิชาคำสาปเท่านั้น ฝาโลงจึงจะแง้มออกเล็กน้อยตามปกติ ต่อให้พยายามก็เปิดไม่ได้
เมื่อก่อนตอนที่เขายังอ่อนแอ เขายังเปิดมันได้ตามใจ แต่ยิ่งพลังแข็งแกร่งขึ้น ฝาโลงกลับยิ่งเปิดยาก
ทว่าในเวลานี้
ผีกระดูกขาวอาศัยพลังของตนพยายามงัดฝาโลงขึ้นมาโดยตรง ย่อมทำให้โจวหานบาดเจ็บสาหัส
ปัง!
ฝาโลงถูกงัดขึ้นจนเกิดช่องว่างกว้างราว 10 เซนติเมตร มองเห็นภายในอันมืดมิดได้เลือนราง ราวกับห้วงเหวลึกไร้ก้นบึ้ง ทั้งยังมีเสียงคำรามของผีดุร้ายแว่วมาเป็นระยะ!
มือของผีกระดูกขาวสั่นระริก มันกลับไม่อาจงัดฝาโลงขึ้นไปได้อีก ราวกับฝาโลงหนักเป็นหมื่นตัน...
ช่องว่างที่เปิดออกมาเพียงเท่านี้
ยังไม่พอสำหรับมัน!
ดวงตาทั้งสองของมันเปล่งแสงสีเลือดออกมา หอกกระดูกในมือค่อย ๆ กลายเป็นสีแดงฉาน ขณะเดียวกัน กลิ่นอายลี้ลับที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมหลายสิบเท่าก็ปะทุออกจากร่าง!
กลิ่นอายนั้นทำให้ไป๋เยวียนทั้งสี่ตัวสั่นสะท้าน ความสิ้นหวังพลันผุดขึ้นในใจอย่างห้ามไม่อยู่!
ผีกระดูกขาวตรงหน้าไม่ใช่ผีดุร้ายขั้นสี่อักขระอย่างแน่นอน!
“ห้าอักขระ หรือหกอักขระ?!”
ไป๋เยวียนและคนอื่น ๆ ได้แต่ร่ำร้องในใจ
พวกเขาไม่คิดเลยว่าในหมู่บ้านเล็ก ๆ บนเขาแห่งนี้ จะต้องเผชิญกับผีดุร้ายที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้...