“เอาละ จัดการผีดุร้ายก่อน!”
หานอวี่ขยับสีหน้าเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ
ไป๋เยวียนกับหวางชิงเลิกพูดเล่น แล้วหันมองไปรอบด้าน
ขณะนี้ บนผนังทั้งสี่ด้านของอาคารสำนักงานอันมืดสลัว มีผีดุร้ายตัวแล้วตัวเล่ากำลังไต่ยั้วเยี้ยราวกับกิ้งก่า ท่าทางว่องไวอย่างยิ่ง
“มีผีดุร้ายทั้งหมด 17 ตัวหรือ?”
ไป๋เยวียนกวาดตามองเพียงครู่เดียว ก็มองออกทันทีว่ามีผีดุร้ายอยู่รอบด้านกี่ตัว
เขาไม่ได้ระมัดระวังจนเกินไปนัก
ตอนนี้พวกเขาทำลายวิชาผีของผีดุร้ายได้แล้ว หากสู้กันซึ่งหน้า พวกเขาทั้งสี่ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว
ถึงพวกเขาจะมีฝีมือและไม่หวั่นเกรง แต่หลิวหมางกับอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ กลับขาสั่นเล็กน้อย
“นี่คือผีดุร้ายที่ฆ่าพวกโหวอู่ใช่ไหม?”
หลิวหมางเอ่ยเสียงหนักแน่น
“วันนี้พวกเราต้องแก้แค้นให้พวกเขา!”
“กล้าฆ่าเสี่ยวอวี๋ของพวกเรา ฉันเหล่าจางก็ไม่ปล่อยพวกมันไว้เหมือนกัน!”
ทั้งสองเปล่งรัศมีฮึกเหิม แววตาฉายประกายสังหาร ท่าทางราวกับพร้อมแลกชีวิตกับผีดุร้าย
“หืม?”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้ว ก่อนกอดอกยืนนิ่ง มองทั้งสองแสดงละครอยู่เงียบ ๆ
“ฆ่า!”
สีหน้าของหลิวหมางเย็นชา มือกำลูกแก้วสีเลือดเส้นนั้นแน่น
วินาทีถัดมา
ร่างของทั้งสองพลันแปรเป็นเงาพร่าเลือน
แต่ไม่ได้พุ่งเข้าใส่ผีดุร้าย กลับมุ่งตรงไปยังปากบันได...
เมื่อเห็นแผ่นหลังอันสง่างามของทั้งคู่ ไป๋เยวียนกับคนอื่น ๆ ก็มีสีหน้าประหลาดใจ แต่ไม่ได้รู้สึกเหนือความคาดหมาย