“ดรอปเหรียญทองแล้วหรือ?”
หวางชิงสีหน้าไหววูบ ก่อนอดยิ้มกว้างไม่ได้
ชั่วพริบตา คริสตัลผีนับสิบก้อนก็กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ในนั้นยังมีวัสดุลี้ลับอีกสามชิ้น
“ไม่เลว... ไม่เลว...”
หวางชิงสีหน้าเปลี่ยน ก่อนเก็บของที่ได้มาทั้งหมด แล้วกล่าวว่า
“ถ้าเอาคริสตัลผีดั้งเดิมพวกนี้ไปแปรรูป บวกกับวัสดุลี้ลับแล้ว มูลค่ารวมคงเกือบ 200 คริสตัลผี...”
ผีนั่งบ่าตัวนี้ไม่ได้มีระดับสูงนัก แต่จำนวนมันเยอะนี่สิ เมื่อนับรวมกันแล้วก็นับว่าได้ของมาไม่น้อย...
และนี่เป็นเพียงผลตอบแทนจากตัวผีดุร้ายเท่านั้น ยังไม่รวมรางวัลภารกิจ กับยาเม็ดที่ไป๋เยวียนได้รับหลังกลืนกินผีดุร้ายเข้าไป...
“ไม่เลวเลย”
ไป๋เยวียนเองก็ยิ้ม ก่อนกล่าวต่อว่า
“ออกไปก่อนเถอะ หรือจะนอนที่นี่สักคืน?”
“สภาพแวดล้อมแบบนี้จะนอนหลับได้หรือ?”
หานอวี่ขมวดคิ้วน้อย ๆ มองไปรอบด้านที่เต็มไปด้วยเลือด ในดวงตาฉายแววรังเกียจอยู่บ้าง
แม้เธอจะเป็นคนภูตวิญญาณ แต่โดยทั่วไปก็ไม่พักผ่อนในสถานที่เกิดเหตุลี้ลับอยู่แล้ว
“ได้ งั้นถอนตัวก่อน หาโรงแรมอะไรสักแห่ง”
ไป๋เยวียนพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ฉันก็รู้สึกอึดอัดใจอยู่เหมือนกัน ไว้ออกไปก่อนค่อยว่ากัน”
ทั้งสี่ไม่รอช้า มุ่งหน้าไปยังบันไดทันที
ตอนนี้ผีดุร้ายตายหมดแล้ว ไม่มีไอพลังลี้ลับรบกวน พวกเขาจึงเลือกใช้ลิฟต์