“หืม?”
ไป๋เยวียนมองกองเถ้าถ่านที่กระจายเกลื่อนพื้น แววตาฉายความประหลาดใจ
เจี่ยหยวนไม่มีเลือดเนื้อเหลืออยู่เลย กลับกลายเป็นเถ้าถ่านกองใหญ่ ราวกับตุ๊กตากระดาษ...
หรือว่าร่างนี้ก็ไม่ใช่ตัวจริงอีกแล้ว?!
สีหน้าเขาเปลี่ยนไป รีบเอ่ยว่า
“อาจารย์ใหญ่...”
“เขายังไม่ตาย”
จางชิงเต้ากล่าวอย่างเรียบเฉย ก่อนพูดต่อ
“ฉันจงใจเปิดทางรอดให้เขา...”
“จงใจหรือ?”
ไป๋เยวียนเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง...
จางชิงเต้ากล่าวอย่างสงบนิ่งว่า
“เห็นนายกับเขาเป็นคนคุ้นเคยกัน ฉันจึงเปิดทางรอดให้เขา ฉันคิดว่าหากเขาตายด้วยมือนาย บางทีอาจจะดีกว่า...”
“???”
ไป๋เยวียนอ้าปากค้าง ก่อนเอ่ยว่า
“อาจารย์ใหญ่ เรื่องแบบนี้เราไม่ต้องเกรงใจกันก็ได้กระมัง...”
เขาไม่ได้มีปมในใจอะไร ไม่ได้ถึงกับต้องลงมือสังหารศัตรูด้วยตัวเอง
มีคนจัดการแทนให้ได้ เขายิ่งยินดีเสียอีก...
“นายเชื่อจริง ๆ หรือ?”
เห็นไป๋เยวียนทำหน้างุนงง จางชิงเต้าก็อดหัวเราะไม่ได้
“เอ่อ...”
ไป๋เยวียนเกาศีรษะ ในใจเดาความคิดอีกฝ่ายไม่ออกเลยสักนิด
เวลานี้ จางชิงเต้าไพล่มือไว้ด้านหลัง สายตาลึกล้ำทอดมองราตรีอันมืดมิด ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า
“ที่ฉันปล่อยเขาไป ก็เพื่อหย่อนเบ็ดจับปลาใหญ่ ตามหาที่ตั้งของสภาจ้าวโลกา!”
“!”
สีหน้าของไป๋เยวียนและคนอื่น ๆ เปลี่ยนไป ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาทันที
มิน่าจางชิงเต้าถึงจงใจปล่อยเจี่ยหยวนไป ที่แท้ก็คิดจะสาวไปถึงต้นตอ...
ตอนนั้นเอง แววสังหารวาบผ่านดวงตาจางชิงเต้า เขากล่าวว่า
“ไอ้พวกสารเลวนี่ ตอนนั้นอาศัยช่วงค่ำคืนลี้ลับ บุกอาละวาดที่สำนักงานใหญ่กรมลี้ลับเสียยกใหญ่ ต้องให้พวกมันหลั่งเลือดกันบ้าง...”
“...”
ไป๋เยวียนและคนอื่น ๆ เงียบงัน ไม่คิดเลยว่าอาจารย์ใหญ่จะเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนี้...