“หา?”
ตอนนี้ เจี่ยหยวนจ้องตัวอักษรขนาดใหญ่หลายตัวบนร่างตน หัวใจค่อย ๆ ดิ่งลงเหว…
เขานึกจริง ๆ ว่าตนมีความสามารถเอาชีวิตรอดสูง จึงรอดจากเงื้อมมือจางชิงเต้ามาได้อย่างปลอดภัย
แต่ผลกลับกลายเป็นว่า อีกฝ่ายจงใจปล่อยเขาไป…
“จบเห่แล้ว…”
เขามองท้องฟ้ายามค่ำนอกหน้าต่าง ราวกับเห็นจางชิงเต้ากำลังเร่งรุดมาที่นี่…
“ปล่อยให้เขาจับตาที่นี่ไม่ได้…”
เขากวาดตามองร้านกาแฟที่ตนอยู่ คิดจะใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ เบี่ยงเบนความสนใจอีกฝ่าย
แต่ทันทีที่ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ก็เห็นตัวอักษรที่เขียนด้วยพู่กันบนร่างขยับไหล
ต่อมา
หยดหมึกหยดหนึ่งร่วงลงมา ประทับลงบนพื้น
นั่นหมายความว่า ที่แห่งนี้ก็ถูกจางชิงเต้าทำเครื่องหมายไว้เช่นกัน…
ต่อให้เขาหนีไปไกลสุดขอบฟ้า จางชิงเต้าก็ยังตามหาที่นี่พบ…
“บัดซบเอ๊ย! รู้อยู่แล้วว่าเรื่องมันไม่ง่ายขนาดนั้น…”
เจี่ยหยวนมีสีหน้าเคร่งขรึม อดสบถด่าไม่ได้
“ดูท่าจะมองออกแล้วว่าฉันสลับตำแหน่งกับตุ๊กตากระดาษ…”
ที่เครื่องหมายของจางชิงเต้าเห็นเด่นชัด ไม่ได้ปกปิดแม้แต่น้อย ก็เพราะคำนวณไว้แล้วว่าตอนนี้เขาอยู่ในเขตอิทธิพลของสภาจ้าวโลกา…
“คนบ้าคนหนึ่งยังคิดคำนวณเก่งขนาดนี้ นี่มันโลกบ้าอะไรกันวะ…”
เขาสบถเบา ๆ ก่อนจะก้มมองเท้าตน แล้วพึมพำว่า
“ที่นี่อยู่ห่างจากเมืองจิ่วหยวนพอสมควร ต้องรีบเตรียมตัวแล้ว!”
……
ในเวลาเดียวกัน
จางชิงเต้ากำลังพาไป๋เยวียนและคนอื่น ๆ เหาะอยู่บนท้องฟ้า