“ถ้าทุกอย่างราบรื่น นี่ก็จะเป็นกอบโกยครั้งใหญ่อีกครั้ง...”
ไป๋เยวียนถูมือไปมา ใจพลันเต็มไปด้วยความคาดหวัง
แน่นอนว่า ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับว่าพวกเขาจะหาที่ตั้งของสภาจ้าวโลกาพบอย่างราบรื่นหรือไม่...
เวลาผ่านไปสิบนาที
ไป๋เยวียนมองเมืองเล็กจ้อยเบื้องล่าง จนแทบไม่รู้แล้วว่าตอนนี้ตนอยู่ที่ไหน
แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจได้คือ จางชิงเต้าพาพวกเขาข้ามเมืองมาหลายสิบแห่งแล้ว...
“ยังไม่ถึงอีกหรือ?”
ขณะที่เขากำลังคิดเช่นนั้น
จางชิงเต้าซึ่งอยู่ด้านหน้าก็มีสีหน้าไหววูบ ทุกคนหยุดนิ่งกลางอากาศ
วินาทีต่อมา
ทัศนียภาพตรงหน้าของไป๋เยวียนและคนอื่น ๆ พลันเปลี่ยนไป แรงดิ่งวูบหนึ่งโถมเข้าใส่ ขณะเดียวกันสภาพแวดล้อมรอบด้านก็พร่าเลือน
ชั่วพริบตา ทั้งห้าคนกลับมายืนบนพื้นอีกครั้ง
“หืม? ที่นี่คือ...”
ไป๋เยวียนมองร้านกาแฟเปลวเพลิงทมิฬตรงหน้า แววตาฉายความงุนงง
“เมืองชีหลาน!”
หานอวี่ชะงัก ก่อนเอ่ยเสียงเนิบ
ไป๋เยวียนนิ่งไปเล็กน้อย แล้วถามว่า “เอ๊ะ? เธอเคยมาที่นี่หรือ?”
“ตอนที่ฉันทำภารกิจเคยมาที่นี่ แถมยังเคยดื่มกาแฟข้างในด้วย”
หานอวี่ยักไหล่ ตอบกลับ
เมื่อก่อนเธอเคยต้องจัดการเหตุการณ์ลี้ลับสารพัด จึงได้ไปมาหลายแห่ง
“แต่ที่นี่เงียบสงัดขนาดนี้ ดูไม่เหมือนฐานของสภาจ้าวโลกาเลยนะ...”
ไป๋เยวียนกวาดตามองบริเวณรอบข้างอันเงียบงัน แววตาเจือความสงสัย