ไป๋เยวียนแสดงท่าทีเช่นนั้น เจียงเหวินเซวียนจึงรู้สึกทันทีว่าตนถูกหยามเกียรติ…
เขามองไป๋เยวียน ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา:
“คิดว่าตอนนี้ยังอยู่ในสำนักศึกษาอยู่หรือ? คิดว่าฉันไม่กล้าลงมือกับแกหรือไง?”
“ไม่ใช่จะว่านายนะ เสี่ยวเจียง ฝีมืออย่างเจ้านี่ไม่ไหวจริง ๆ…”
ไป๋เยวียนถอนหายใจ กล่าวต่อว่า:
“ถ้าเป็นผู้ใหญ่จากสำนักไป๋เฉินซานของพวกนายมา ฉันอาจจะเกรงใจอยู่บ้าง แต่นายมาทำอะไร? มาให้ขำหรือไง?”
“……”
เจียงเหวินเซวียนสูดลมหายใจลึก จากนั้นหันไปมองเด็กชายตัวน้อยที่อยู่ข้าง ๆ แล้วกล่าวว่า:
“นี่คือค่าตอบแทนของเธอ เอาไปแล้วก็กลับไปซะ!”
จากนั้นเขามอบคริสตัลผีสามก้อนให้อีกฝ่าย เป็นสัญญาณว่าไปได้แล้ว
เด็กชายตัวน้อยดีใจ รีบเก็บคริสตัลผีเข้ากระเป๋า
แต่เขากลับไม่ได้จากไป กลับแอบมองอยู่ไกล ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม
ถึงอย่างไรก็เป็นการประลองระหว่างผู้แข็งแกร่งขั้นสองอักขระสองคน คนภูตวิญญาณธรรมดาใช่ว่าจะได้เห็นกันง่าย ๆ…
เจียงเหวินเซวียนไม่ได้ใส่ใจ
ในใจเขาตอนนี้มีเพียงไป๋เยวียน…
“ฉันจะดูว่านายมีทุนอะไรถึงได้อวดดี!”
เจียงเหวินเซวียนถือพู่กันสีดำ วาดเขียนกลางอากาศอย่างฉับพลัน
เพียงพริบตา อักษร ‘สังหาร’ สีเลือดก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แผ่กลิ่นอายประหลาดน่าพรั่นพรึง!
“ดูซิว่านายจะรับไหวหรือเปล่า!”
เจียงเหวินเซวียนสะบัดพู่กันในมือ อักษร ‘สังหาร’ พลันลอยพุ่งออกไป!
ไป๋เยวียนมองการโจมตีที่พุ่งเข้ามาอย่างสงบนิ่ง ไม่ได้รีบร้อนลงมือ