ไป๋เยวียนเองก็ไม่ได้หวังว่าจะมีใครในตลาดยอมขายให้เขา เพียงแค่อยากลองดูว่าจะได้ข่าวที่เกี่ยวข้องมาบ้างหรือไม่
ก็เพราะที่นี่มีผู้คนปะปนกันหลากหลาย ถึงขั้นมีคนที่คลุกคลีอยู่บนถนนคนภูตวิญญาณทุกวันจนกลายเป็นจิ้งจอกเฒ่า
บางทีอาจมีข่าวเกี่ยวกับสัญญาอยู่ก็ได้…
รางวัลคริสตัลผี 10 ก้อนดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อยให้หันมามอง
สำหรับคนภูตวิญญาณหนึ่งอักขระ คริสตัลผี 10 ก้อนนับว่าไม่น้อยแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกคนศูนย์อักขระ
บางทีพวกเขาอาจอาศัยคริสตัลผี 10 ก้อนนี้ทะลวงขั้นสำเร็จก็ได้…
แม้ในใจจะหวั่นไหว แต่กลับไม่มีใครก้าวเข้ามาหา
คนส่วนใหญ่ถึงกับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสัญญาลี้ลับคืออะไร…
ไป๋เยวียนไม่ได้ร้อนใจ เขาหยิบมือถือขึ้นมาเล่น
ถ้าได้ข่าวก็ดีที่สุด หากไม่ได้ เขาก็คงต้องรอไว้คราวหน้า…
เวลาผ่านไป
ผู้คนมารวมตัวกันรอบแผงของไป๋เยวียนไม่น้อย ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ แต่ไม่มีใครเข้ามาบอกข่าวเลย
“พอได้แล้ว…”
ไป๋เยวียนเก็บมือถือ ยืดเส้นยืดสาย แล้วพึมพำกับตัวเองว่า
“ดูท่าคงไม่ได้ข่าวแล้ว…”
เขากวาดตามองทุกคน ก่อนเอ่ยต่อว่า
“ทุกวันที่ 1 ของเดือน ฉันจะมาที่ตลาดเสรี หากใครมีข่าวก็มาแจ้งฉันได้…”
พูดจบ เขาก็เก็บป้ายไม้ เตรียมตัวจากไป
แต่ในจังหวะนั้นเอง เด็กชายหน้าตาอ่อนเยาว์คนหนึ่งเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา
“พี่ชาย รอก่อน…”
“หืม?”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนถามว่า