ข้ากินผีแล้วแกร่งขึ้น

ตอนที่ 641 ฉันเองก็กลัวโว้ย

6 นาที· 1.4K คำ

เวลานี้

เหล่าศิษย์ในสำนักศึกษาต่างชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะจำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของไป๋เยวียน

เกิดอะไรขึ้น?

มีเรื่องงั้นหรือ?

ทุกคนไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ต่างพากันมองไปทางประตูสำนักศึกษา

นักพรตเฒ่าที่กำลังนอนพักอยู่บนสนามหญ้า ย่อมได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือนี้เช่นกัน

“ไป๋เยวียนหรือ?!”

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพึมพำกับตัวเองว่า

“เจ้าเด็กนี่ไม่ได้กำลังทำภารกิจอยู่หรือ? หรือว่าถูกคนจากขุมอำนาจใหญ่ไล่ล่า?”

ความคิดแล่นผ่านหัว เขาก็พอจะเดาเรื่องราวได้ทันที

“ช่างเถอะ ช่วยเจ้านี่ไว้ก่อนค่อยว่ากัน!”

นักพรตเฒ่าขยับสีหน้า ก่อนจะลุกขึ้นพรวด กลายเป็นเงาพร่าเลือน พุ่งตรงไปยังประตูสำนักศึกษา

เวลานี้

หลังจากไป๋เยวียนตะโกนสุดเสียงไปหนึ่งครั้ง เขาก็วิ่งมุ่งหน้าต่อไปยังส่วนลึกของสำนักศึกษา

ห่างออกไปหลายพันเมตรเบื้องหลังเขา

ลำแสงสีแดงจาง ๆ ยังคงไล่ตามมาติด ๆ!

ลู่ฉือได้ยินเสียงตะโกนของไป๋เยวียนเช่นกัน จึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบในทันทีว่า

“ต่อให้แกหนีไปที่ไหน ก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!”

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก้าวเดียวก็เข้าไปในสถาบันลี้ลับต้าเซี่ย!

ชั่วพริบตา

กระดาษยันต์หลากสีปรากฏขึ้นกลางอากาศ แผ่กลิ่นอายลี้ลับออกมา

ลู่ฉือชะงักไปเล็กน้อย ก่อนแค่นเสียงเย็นชาแล้วสะบัดมือขวา กระดาษยันต์รอบตัวก็ถูกทำลายจนหมดในพริบตา!

ตัวเขาถูกขัดขวางเพียงชั่วครู่ จากนั้นก็พุ่งตรงเข้าไปในสำนักศึกษา!

“ช่วยด้วย...”

สองขาของไป๋เยวียนกลายเป็นเงาพร่าเลือน เขาพุ่งเข้าไปยังส่วนลึกของสำนักศึกษาอย่างรวดเร็ว...

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป