“ลู่เฉวียน?”
สีหน้าของนักพรตเฒ่าเปลี่ยนไปฉับพลัน เขาตกตะลึงอยู่ในใจอย่างยิ่ง
เขาหันกลับไปมองไป๋เยวียน
เห็นไป๋เยวียนกำลังยิ้มแย้ม พร้อมส่งกระแสเสียงมาว่า
“ท่านปู่ ฉันทำงานได้รวดเร็วใช้ได้ใช่ไหม?”
“...”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่ารอคำชม นักพรตเฒ่าก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
แม้เขาจะกำหนดให้ลู่เฉวียนเป็นเป้าหมายของภารกิจ แต่แท้จริงแล้วไม่เคยคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะจัดการได้สำเร็จ เพราะอีกฝ่ายเป็นคนภูตวิญญาณขั้นสามอักขระระดับยอดฝีมือ อีกทั้งไม่ค่อยออกจากตระกูลลู่...
เขาไม่รู้เลยว่าไป๋เยวียนอาศัยลู่เฉินเฟิง ล่ออีกฝ่ายออกมาได้อย่างง่ายดาย...
“เจ้าหนู... ช่างทำให้ฉันภูมิใจจริง ๆ!”
นักพรตเฒ่าฝืนยิ้มออกมา แล้วกล่าวชมอย่างจำใจ...
“ไอ้แก่ ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?!”
เวลานี้สีหน้าของลู่ฉือเย็นชา เขากล่าวว่า
“ถ้าไม่มีแล้ว ก็ไปตายพร้อมกับมันเสีย!”
ในชั่วขณะนั้น
เขาเองก็เกิดจิตสังหารต่อนักพรตเฒ่าขึ้นมา
ในเมื่อสักวันตระกูลลู่กับกรมลี้ลับแห่งต้าเซี่ยต้องเปิดศึกกันอยู่แล้ว มิสู้เริ่มตั้งแต่ตอนนี้เสียเลย...
นักพรตเฒ่ากำลังจะเอ่ยปากพูด
แต่สีหน้าของเขากลับชะงักไป คล้ายได้รับข่าวสารบางอย่าง
ชั่วพริบตาเดียว
เขายืดตัวตรงอีกครั้ง เผยรอยยิ้มประหลาดแล้วกล่าวว่า
“พี่ใหญ่ เมื่อครู่ฉันลองคิดดูให้ดีแล้ว เรื่องนี้เข้าใจผิดกันจริง ๆ!”
“หืม?”
ลู่ฉือหรี่ตาลง รอฟังคำพูดของอีกฝ่าย
“เรื่องมันเป็นอย่างนี้...”