ยามนั้น ผู้อาวุโสตระกูลที่มีเสียงแหลมเล็กก็เปลี่ยนเรื่องขึ้นมา
“พอจะรู้เบาะแสของสองคนที่ลงมือหรือยัง?”
“ไม่รู้...”
ผู้อาวุโสตระกูลอีกคนกล่าวว่า
“ฉันเองก็ไม่เคยเห็นหน้ากาผีนั่นมาก่อน ถึงกับรับมือคนภูตวิญญาณสี่อักขระได้ ไม่ธรรมดาจริง ๆ...”
แม้ก่อนหน้านี้เขาจะเคยสังหารผีดุร้ายที่มีหน้าตาคล้ายหน้ากาผีมามากมาย แต่ไม่เคยได้ยินว่าหน้ากาผีตนใดจะวิปริตถึงเพียงนี้...
“หรือว่าเจ้าหนูนั่นจะเป็นอย่างที่พวกเขาคาดเดากันจริง ๆ ว่ามี ‘มนุษย์เข้าสิงร่าง’?”
“เป็นไปไม่ได้กระมัง...”
ผู้อาวุโสตระกูลเสียงแหลมรีบปฏิเสธทันที
“เรื่องนี้มีบันทึกไว้แค่ในตำรา พวกเราไม่เคยพบเห็นกับตาจริง ๆ สักครั้ง...”
“ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่พวกเรายังทำไม่ได้ แล้วในโลกนี้จะมีสักกี่คนที่ทำได้?”
“ก็ไม่แน่เสมอไป...”
ผู้อาวุโสตระกูลที่อยู่ตรงกลางกล่าวเสียงทุ้มต่ำ
“แค่ในประเทศต้าเซี่ย ก็มีขุมกำลังหลายแห่งที่ทัดเทียมตระกูลลู่ของเราแล้ว หากมองไปทั่วโลก ขุมกำลังที่แข็งแกร่งกว่าตระกูลลู่ก็มีไม่น้อย การปรากฏตัวของยอดฝีมือระดับสูงยิ่งยวดจึงใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้...”
“...”
ผู้อาวุโสตระกูลเสียงแหลมไม่พูดต่อ คล้ายกำลังจมอยู่ในห้วงความคิด
ในประเทศต้าเซี่ย พวกเขาอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร แต่หากมองไปทั่วโลก เรื่องก็อาจไม่เป็นเช่นนั้น...
ยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่ได้คำนึงถึงผีดุร้าย...
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงค่อย ๆ เอ่ยว่า
“แต่ไม่ว่าคนผู้นั้นจะมีฐานะอย่างไร คิดว่าลู่ฉือคงจัดการเขาได้”
“ก็ไม่แน่...”
“หืม? เจ้าหมายความว่าเขาหนีจากมือเจ้าฉือไปได้หรือ?”