ในตอนนั้นเอง
เหล่าผีน้อยสีดำส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง ก่อนจะมุดลงไปในเงาขนาดมหึมาบนพื้นแล้วหายวับไป
เงามหึมานั้นหดตัวลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมุดเข้าไปในชั้นสองของหอพักไป๋เยวียน แล้วหายลับไปเช่นกัน
“จบแล้วหรือ?”
ทั้งสองสบตากัน ต่างก็ตระหนักถึงบางอย่าง
วินาทีต่อมา
พวกเขาก็กระโจนขึ้นไปบนดาดฟ้าหอพักไป๋เยวียนทันที
แม้จะบินไม่ได้ แต่ระยะกระโดดแค่นี้ก็เป็นเรื่องง่ายดายสำหรับพวกเขา
ทั้งสองลงจากดาดฟ้า เตรียมไปถามไป๋เยวียน
ในตอนนั้นเอง
เงาดำที่หายไปเมื่อครู่กลับมาปกคลุมดาดฟ้าทั้งหมดอีกครั้ง ราวกับหนองน้ำ...
“หืม?”
ทั้งสองชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจได้ในทันที
นี่คิดจะประลองกับพวกเขาหรือ?
“เงานี่มีอะไรแปลก ๆ...”
หานอวี่หรี่ตาลง จับความผิดปกติได้ในทันที
เธอสบตาหวางชิง จากนั้นทั้งคู่ก็กระโดดลงจากดาดฟ้าพร้อมกัน ตั้งใจจะออกจากอาณาเขตเงานี้ไปก่อน
ทั้งสองลงถึงพื้นอย่างมั่นคง โดยไม่มีสิ่งใดขัดขวาง
เรื่องนี้ทำให้พวกเขาประหลาดใจอยู่บ้าง
หวางชิงฉีกยิ้มแล้วตะโกนว่า
“เหล่าไป๋ ความสามารถใหม่ของเจ้านี่ก็แค่นี้เองหรือ...”
แต่ยังไม่ทันสิ้นเสียง สีหน้าของเขาก็แข็งค้าง
เงาดำบนดาดฟ้าที่ดำขลับราวกับน้ำหมึกพลันเหมือนมีชีวิตขึ้นมา มันแผ่ขยายเข้ามาอย่างรวดเร็ว ปกคลุมพื้นใต้เท้าของทั้งสองอีกครั้ง
“หืม?”
หวางชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พลันตระหนักว่าท่าไม่ดี
เขาไม่ลังเล เรียกวัตถุผีร่วมกำเนิดออกมาทันที พลังลี้ลับเอ่อท่วมร่าง