“อย่าเพิ่งรีบร้อน ตั้งสติให้สงบก่อน...”
ไป๋เยวียนสูดหายใจลึก ๆ พยายามระงับความตื่นเต้น
แม้จะมียาอยู่ในมือ การทะลวงพลังผีดุร้ายแทบไม่มีทางผิดพลาด แต่ก็ยังต้องระวังเอาไว้ก่อน...
“กินยาอีกสักหน่อยค่อยว่ากัน...”
ไป๋เยวียนขยับสีหน้า หยิบยาเม็ดอื่น ๆ ออกมา จากนั้นก็เริ่มยัดเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง
ไม่นานนัก
ยาเม็ดกองโตถูกเขากลืนลงท้องจนหมดในพริบตา ส่วนใหญ่เป็นยาที่ไป๋เยวียนคุ้นเคย ทั้งยาที่ช่วยเสริมความแข็งแกร่งของร่างกาย เพิ่มระดับภูตผี รวมถึงพลังโจมตีและพลังป้องกันทางภูตผี...
แม้พลังของไป๋เยวียนจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างก้าวกระโดด แต่ก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย
ถึงอย่างไร เมื่อถึงขั้นสามอักขระแล้ว การจะทะลวงครั้งใหญ่ย่อมไม่ง่าย คนอื่น ๆ ล้วนต้องค่อย ๆ พัฒนาทีละก้าว
นอกจากนี้
ไป๋เยวียนยังมียาเม็ดประเภทโจมตีเหลืออยู่อีกห้าเม็ด นับว่าช่วยเติมคลังกระสุนที่หมดเกลี้ยงไปแล้วของเขาได้พอดี...
“เหลือแค่เจ้านี่แล้ว...”
ไป๋เยวียนมองยาเม็ดสีเทาตรงหน้า พร้อมกับโคจรพลังผีดุร้ายของตน
ชั่วพริบตา เงาผีสีดำกับสีขาวสองสายก็ปรากฏขึ้นบนร่างของเขา ดูประหลาดอย่างยิ่ง...
เขาขยับความคิด เก็บพลังผีหยินกลับไป
เพราะกังวลว่าเจ้าสิ่งนี้จะดูดซับฤทธิ์ยา แล้วส่งผลต่อการทะลวงพลังผีเงา
ในเวลานี้
ไป๋เยวียนสูดหายใจลึก ๆ ก่อนเคี้ยวยาในมืออย่างรวดเร็วแล้วกลืนลงไป...
เพียงชั่วพริบตา
เงาผีสีดำซึ่งเกิดจากพลังผีเงาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนหลับตาลงเช่นกัน จากนั้นกลิ่นอายภูตผีอันทรงพลังก็แผ่กระจายออกมา...