“ไป๋เยวียน เมื่อครู่นี้คือความสามารถใหม่ที่นายได้รับงั้นเหรอ?”
หานอวี่เดินเข้ามาถาม
แม้เธอจะไม่ได้ร่วมต่อสู้มาตลอด แต่ก็สัมผัสได้ว่าเงาขนาดมหึมาบนพื้นนั้นผิดปกติ
ไป๋เยวียนพยักหน้า
“นับว่าเป็นวิชาคำสาปที่สามของฉันกระมัง…”
เพราะพลังของเขาเป็นพลังผีดุร้าย สิ่งที่ปลดปล่อยออกมาจึงเป็นวิชาผีแท้ ๆ เพียงแต่เรียกต่างกันเท่านั้น ที่จริงแล้วไม่ได้แตกต่างจากวิชาคำสาปของคนภูตวิญญาณมากนัก
สิ่งเดียวที่ต่างกันคือ
จำนวนวิชาผีของเขามีมากกว่าคนภูตวิญญาณระดับเดียวกันอย่างมาก…
ตอนนี้เขามีวิชาผีของผีหยินสองวิชา บวกกับวิชาผีของผีเงาอีกสามวิชา รวมแล้วมีมากกว่าคนระดับเดียวกันถึงสองวิชา…
เขาครอบครองพลังผีดุร้ายอยู่สองสาย ซึ่งเทียบได้กับการเป็นคนภูตวิญญาณที่มีวัตถุผีร่วมกำเนิดสองชิ้น คล้ายกับพรสวรรค์ระดับสุดยอดของหานอวี่
แต่พลังผีดุร้ายทั้งสองสายยังไม่ใช่ขีดจำกัดของเขา ต่อไปยังเติบโตได้อีกเรื่อย ๆ…
“นายเพิ่งเข้าใจวิชาคำสาปที่สามได้ตอนนี้เองเหรอ?”
หวางชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า
“งั้นก่อนหน้านี้นายก็ยังไม่ใช่คนภูตวิญญาณสามอักขระสินะ?”
“ไม่ใช่น่ะสิ”
ไป๋เยวียนไม่ได้ปิดบังอะไร เขายักไหล่แล้วตอบว่า
“ก่อนหน้านี้ฉันแค่กินยาไปสารพัด จนพลังโดยรวมขึ้นไปถึงระดับสามอักขระเท่านั้น”
“แต่ตอนนี้ถือว่าเป็นสามอักขระอย่างแท้จริงแล้ว…”
ทุกวันนี้ แค่พึ่งพาพลังผีเงาอย่างเดียว เขาก็มีพลังเทียบเท่าผู้เพิ่งเข้าสู่ขั้นสามอักขระแล้ว ยิ่งเมื่อรวมกับการเสริมพลังจากยาสารพัดชนิดและพลังผีหยิน