“วิชาผีบทที่สี่หรือ...”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจเริ่มคาดเดาได้บ้างแล้ว
ก่อนหน้านี้ตอนเขาสังหารผีตัวตลก ไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเพิ่งฟื้นคืนสภาพ
“รับมือยากอยู่เหมือนกัน...”
เขาส่ายหน้า แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจ
อย่างไรเสีย ระหว่างขั้นสามอักขระกับขั้นสี่อักขระ ย่อมมีความแตกต่างกันอย่างมหาศาล
วินาทีถัดมา
พื้นดินรอบตัวไป๋เยวียนพลันถูกปกคลุมด้วยเงาดำราวกับยางมะตอย แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ครอบคลุมพื้นที่โดยรอบหลายพันเมตร
นี่คือวิชาผีบทที่สามของผีเงา เขตเงา!
ผีตัวตลกชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะไม่สนใจเขตเงาใต้ฝ่าเท้า แล้วถือใบมีดพุ่งเข้าไปกรีดตุ๊กตาผ้า
แต่ในชั่วพริบตา
ผีเงาหลายสิบตัวก็ปรากฏขึ้นจากเขตเงา พุ่งเข้าล้อมโจมตีผีตัวตลกทันที
แม้จะมีระดับเพียงขั้นสามอักขระ แต่ผีเงาจำนวนมากโจมตีพร้อมกัน บาดแผลที่ก่อขึ้นก็ไม่อาจมองข้ามได้
ผีตัวตลกไม่สนใจสิ่งใด ใบมีดในมือกรีดท้องตุ๊กตาผ้าจนเปิดออกในพริบตา
ไป๋เยวียนเองก็ได้รับบาดเจ็บตามไปด้วย
มันแสยะยิ้มอย่างบ้าคลั่ง ไม่สนใจการโจมตีของผีเงา เอาแต่กรีดตุ๊กตาผ้าอย่างไม่หยุดยั้ง ท่าทางคลุ้มคลั่งสุดขีด
ตูม!
ในจังหวะนั้นเอง มันก็ถูกหมัดหนึ่งซัดจนลอยกระเด็น
“เห็นกรีดได้สะใจดีนี่?”
ไป๋เยวียนยิ้มบาง ๆ แล้วไล่ตามผีตัวตลกที่ยังลอยค้างกลางอากาศไปทันที พร้อมคว้าคออีกฝ่ายไว้แน่น
ผีตัวตลกแสดงสีหน้าเคียดแค้น ใบมีดในมือกรีดคอตุ๊กตาผ้าจนขาด