“พวกเราไม่มีเวลามาเล่นบ้า ๆ แล้ว!”
ไป๋เยวียนเลียริมฝีปาก มองยันต์หยกในมือ แววตาฉายความเด็ดเดี่ยวขึ้นมาเล็กน้อย
เดิมทีเขาคิดจะใช้ของชิ้นนี้จัดการต้นตอความประหลาด
แต่ตอนนี้ผีตัวตลกสี่อักขระกว่ายี่สิบตัวกลับบุกมาพร้อมกัน แถมดูจากท่าทางแล้ว เห็นได้ชัดว่ามีต้นตอความประหลาดคอยควบคุมอยู่เบื้องหลัง เรื่องนี้จึงไม่ต่างจากการที่ผีตัวตลกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เกินกำลังที่เขาจะจัดการได้แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันยังใช้วิชาผีแบบเดียวกัน หากลงมือพร้อมกัน พลังที่รวมกันจะเพิ่มขึ้นมหาศาล ถึงขั้นคุกคามผู้ที่อยู่ในขั้นห้าอักขระได้...
“ได้ตายด้วยน้ำมือของประมุขแคว้นต้าเฉียน ก็นับเป็นโชคของพวกแกแล้ว...”
ไป๋เยวียนยิ้มบาง ๆ จากนั้นก็ไม่ลังเลอีก บดยันต์หยกในมือจนแหลกในพริบตา
ชั่วพริบตานั้น
พลังลี้ลับอันน่าสะพรึงกลัวพลุ่งออกมา ปกคลุมแดนลี้ลับทั้งผืน
ผีตัวตลกที่อยู่รอบด้านยังคงยิ้มอย่างประหลาด ราวกับถูกหยุดไว้กับที่
ทว่าดวงตาดำสนิทของพวกมันยังคงกลอกไปมา เพียงแต่เคลื่อนไหวเชื่องช้าอย่างยิ่ง
ในขณะนี้ การไหลของเวลาทั่วทั้งแดนลี้ลับคล้ายเชื่องช้าลงไปด้วย...
ขณะเดียวกัน
หอกสีดำเล่มหนึ่งพลันก่อรูปขึ้น กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาทันที!
ไป๋เยวียนเห็นดังนั้นก็ยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยว่า
“ฝากด้วยนะ เจ้าหอกเฒ่า!”
เมื่อเขาขยับจิต หอกที่ลอยอยู่เหนือศีรษะก็สั่นไหวเล็กน้อย
ชั่วพริบตา
หอกพุ่งแหวกอากาศเป็นลำแสงสีดำ แทงทะลุอกผีตัวตลกตัวหนึ่งในทันที