“ไม่เป็นไรหรอก พอตายไปก็ไม่มีอะไรให้เสียดายแล้ว หัวหน้ากรมจะส่งแกไปเอง...”
จางชิงเต้ายิ้มบาง ๆ ก่อนกล่าวต่อว่า
“ไป๋เยวียน พวกนายไปยังฐานที่มั่นด้านล่าง ข้างในไม่มีคนภูตวิญญาณสามอักขระแล้ว กระดาษยันต์ที่ใช้ป้องกันก็ไม่มีแล้ว ถึงตาพวกนายแสดงฝีมือแล้ว...”
เห็นได้ชัดว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ จางชิงเต้าได้ทำลายระบบป้องกันของฐานที่มั่นใต้ดินไปด้วย...
“ทางเข้าอยู่ด้านในร้านกาแฟ เข้าไปตรง ๆ ได้เลย!”
“ได้!”
ไป๋เยวียนกับพวกพยักหน้า ก่อนพุ่งทะยานไปข้างหน้าทันที
“แค่พวกขั้นสองอักขระก็กล้ามา ไม่กลัวตายกันหรือไง...”
สีหน้าของสวี่อี้พลันเปลี่ยนไป มือขาวสะอาดทั้งสองข้างปรากฏเส้นใส ๆ ขึ้นมาทีละเส้น
มันคือวัตถุผีร่วมกำเนิดของเขา เส้นเย็บศพ!
ขณะที่เขากำลังจะสังหารไป๋เยวียนกับพวกในพริบตา สภาพแวดล้อมรอบตัวก็เริ่มบิดเบี้ยว จนชวนให้เวียนหัวตาลาย
เพียงชั่วพริบตา
สวี่อี้กลับมาอยู่บนสุสานไร้ญาติอันรกร้าง รอบกายไร้ผู้คนแม้แต่คนเดียว...
“ภาพมายาหรือ...”
สีหน้าของเขาเคร่งขรึม คาดไม่ถึงว่าจะตกหลุมพรางเข้าเสียแล้ว
“ผู้อาวุโสสวี่!”
ขณะนั้น ในโลกแห่งความจริง เจี่ยหยวนมองสวี่อี้ที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจพลันเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย
หนึ่งในยอดฝีมือระดับสูงของสภาจ้าวโลกา กลับถูกดึงเข้าไปในภาพมายาแบบนี้เลยหรือ?
“เอาละ ส่งแกไปก่อนแล้วกัน!”
จางชิงเต้าขยับสายตา มองไปทางเจี่ยหยวน