“……”
ชายชุดดำหน้าซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจนไม่มีแก่ใจจะตอบคำถามอีกฝ่าย
พลังต่อสู้ของทั้งสี่คนตรงหน้าช่างน่ากลัวเกินไป…
นี่มันระดับสองอักขระจริง ๆ เหรอ?!
“ดูท่าแกก็คงไม่มีอารมณ์ตอบสินะ”
ไป๋เยวียนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “วันนี้พวกเราก็มีธุระด่วน ไว้คราวหน้าค่อยคุยกัน”
“?”
ชายคนนั้นได้ยินดังนั้น ในใจก็พลันมีความหวังว่าจะรอดขึ้นมาเล็กน้อย…
หรืออีกฝ่ายจะไม่ฆ่าเขาแล้ว?
ทว่าในวินาทีถัดมา
ไป๋เยวียนออกแรงฉับพลัน บีบคออีกฝ่ายจนแหลกคามือ
ใบหน้าของชายคนนั้นฉายแววไม่ยินยอม ชีวิตค่อย ๆ ดับสูญไปอย่างรวดเร็ว…
ไหนบอกว่าคราวหน้าค่อยคุยกันไง…
“ค้นตัว!”
ไป๋เยวียนกับพวกสบตากัน ก่อนเริ่มค้นศพทันที
เพียงชั่วพริบตา อุปกรณ์ลี้ลับบนศพทั้งห้าก็ถูกกวาดไปจนเกลี้ยง ราวกับฝูงตั๊กแตนบุกผ่าน
“ไป! เข้าไปดูในบ้านกัน!”
ไป๋เยวียนรู้ดีว่า ของบนตัวคนทั้งห้าเป็นแค่ส่วนน้อยเท่านั้น
ของที่ได้จริง ๆ คือสถานที่เก็บทรัพยากรลี้ลับของสภาจ้าวโลกา!
ตูม!
ไป๋เยวียนพังประตูอย่างไม่เกรงใจ แล้วมองเข้าไปในบ้านที่ก่อนหน้านี้มีเสียงดังออกมา
ชายสวมเสื้อกาวน์สีขาวกำลังแบกถุงใบใหญ่ เตรียมจะออกจากบ้านพอดี แต่กลับบังเอิญมาเจอกับไป๋เยวียนและพวกเข้า
“หืม? แต่งตัวเหมือนกันหรือไง?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจ
ทว่าชายคนนั้นไม่มีอารมณ์มาล้อเล่น เมื่อเห็นเลือดเปรอะเปื้อนตัวไป๋เยวียนกับพวก ใบหน้าก็ซีดเผือดลงในพริบตา