จางชิงเต้าครุ่นคิดอยู่ในใจ พลางทอดสายตามองไปข้างหน้า
เห็นเพียงสวี่อี้เคลื่อนไหววูบไหวราวกับเงาพร่า คอยหลบสายฟ้าที่ฟาดลงมา ขณะเดียวกันเส้นเย็บศพในมือก็สะบัดไปมา คล้ายกำลังดึงรั้งบางสิ่ง เห็นได้ชัดว่ากำลังเตรียมท่าไม้ตายของตัวเอง...
แต่จางชิงเต้าย่อมไม่เปิดโอกาสให้เขา
อีกฝ่ายก็แค่คนบ้า จะไปมีท่วงท่าของยอดฝีมืออะไร...
ชั่วพริบตา
จู่ ๆ แขนสีเขียวคล้ำข้างหนึ่งก็พุ่งทะลุดินขึ้นมา คว้าสวี่อี้ที่กำลังหลบสายฟ้าไว้แน่น!
“หืม?”
สีหน้าของสวี่อี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ในเวลาเดียวกัน สายฟ้าเจ็ดถึงแปดสายพลันฟาดลงมาจากท้องฟ้า แผ่พลังลี้ลับอันแข็งแกร่งออกมา เห็นได้ชัดว่าหมายจะทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสในคราวเดียว!
ตูม! ตูม! ตูม!
เพียงกะพริบตา สายฟ้าทั้งหมดก็ฟาดลงมา กลืนร่างของเขาจนมิดในทันที
“เอ๊ะ?”
ทว่าดวงตาของจางชิงเต้ากลับไม่มีแววยินดี มีเพียงประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง
พริบตาต่อมา แสงสายฟ้าก็จางหายไป
สวี่อี้ยังคงยืนอยู่บนพื้นอย่างปลอดภัย ดูเหมือนไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย
ข้างกายเขามีเงาร่างสามสายปรากฏขึ้น
หนึ่งคือเด็กประหลาดที่มีผิวกายเขียวคล้ำ อีกหนึ่งคือชายร่างผอมสวมชุดงิ้ว และคนสุดท้ายคือชายชราในชุดผ้าป่านที่ใบหน้าเปื้อนเลือดเต็มไปหมด
ทั้งสามแผ่กลิ่นอายแข็งแกร่งระดับสามอักขระออกมา
ไม่ว่าจะรูปลักษณ์หรือกลิ่นอาย ก็ล้วนไม่เหมือนคนภูตวิญญาณสักเท่าไร...