“บวมแล้ว?!”
ชายชรานิ่งงันไปเล็กน้อย ชั่วขณะหนึ่งยังไม่ทันเข้าใจ
วินาทีถัดมา
ลู่เฉินเฟิงค่อย ๆ เลิกหน้ากากขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าบวมเป่ง ราวกับหัวหมูไม่มีผิด...
“ให้ตายเถอะ!”
สีหน้าชายชราพลันเปลี่ยน เขาเอนตัวผงะไปข้างหลังตามสัญชาตญาณ
ในใจยังผุดความคิดประหลาดขึ้นมาอย่างหนึ่งว่า
ใกล้จะถึงปีใหม่อยู่แล้ว จู่ ๆ กลับมีเนื้อหัวหมูส่งมาให้ถึงที่อย่างนั้นหรือ?
“...”
สีหน้าลู่เฉินเฟิงมืดครึ้ม ไม่เอ่ยปากสักคำ
เมื่อแน่ใจแล้วว่าเป็นคุณชายใหญ่ของบ้านตน ชายชราจึงสงบสติอารมณ์ ก่อนจะมีประกายสังหารวาบขึ้นในดวงตา แล้วถามว่า
“ใครเป็นคนทำ?!”
“หรือในสำนักศึกษามีใครกล้ารังแกคุณชายด้วย?”
แม้จะเดือดดาล แต่ในใจก็อดสงสัยไม่ได้
ตามเหตุผลแล้ว ด้วยชาติกำเนิดและพลังฝีมือของลู่เฉินเฟิง ทั่วทั้งสถาบันลี้ลับต้าเซี่ยคงไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขา...
ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นสามอักขระ เมื่อได้ยินชื่อเสียงของตระกูลลู่ก็ยังต้องเกรงใจ ไม่มีทางลงมืออย่างโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้...
นี่ไม่ใช่แค่การทำร้ายลู่เฉินเฟิง
แต่เป็นการตบหน้าตระกูลลู่ชัด ๆ...
“เป็นจางชิงเต้าหรือเปล่า?!”
สีหน้าชายชราขยับวูบ พลันนึกถึงความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมา
หรือว่าเจ้าคนบ้าคนนั้นกำลังรังแกคนรุ่นหลัง?
“ผมจะไปหาพ่อ...”
ลู่เฉินเฟิงส่ายหน้า ไม่ได้อธิบายอะไร ก่อนสวมหน้ากากแล้วเดินเข้าไปในเรือนตระกูลลู่