“รังแกเจ้าสองคนนั่นหาเงินได้เร็วกว่าฆ่าผีตั้งเยอะ…”
เวลานี้ ไป๋เยวียนกำลังเดินอยู่ในสำนักศึกษา พลางนับคริสตัลผีทีละก้อนในมือ ดวงตาเปี่ยมประกายยินดี
เขาเองก็นึกไม่ถึงว่าใกล้จะถึงวันปีใหม่แล้วยังจะเจอเรื่องดี ๆ แบบนี้อีก…
“พี่ไป๋ คราวนี้พวกเราล่วงเกินตระกูลลู่กับสำนักไป๋เฉินซานจนถึงขั้นแตกหักแล้ว…”
โจวหานกล่าวพลางยิ้ม
“แตกหักกันไปนานแล้ว”
ไป๋เยวียนกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
“ความแค้นแค่นี้จะเทียบกับการฆ่าลู่เฉินซาได้หรือ?”
เขารู้ดีว่าความบาดหมางระหว่างตนกับตระกูลลู่ไม่มีทางประนีประนอมกันได้แม้แต่น้อย
ลู่อวิ๋นเทียนในฐานะผู้นำขุมกำลัง ย่อมไม่มีทางยอมสลายความแค้นที่อีกฝ่ายฆ่าบุตรชายของตนกับคนรุ่นเยาว์คนหนึ่ง
“นั่นก็จริง”
โจวหานเองก็ไม่ได้ใส่ใจเช่นกัน
“จะโทษก็โทษลู่เฉินซาที่รนหาที่ตายเอง…”
ไป๋เยวียนเบ้ปากกล่าว
“สักวันฉันจะล้างตระกูลลู่ให้สิ้นซาก…”
หากตอนนี้พลังของเขาไม่อ่อนด้อยเกินไป เขาคงถอนรากถอนโคนอีกฝ่ายไปนานแล้ว…
ตระกูลติงแห่งเมืองต้ายางก็คือตัวอย่างที่ดีที่สุด…
ไม่นานนัก
ทั้งสองก็กลับมาถึงหน้าหอพักของไป๋เยวียน
“เสี่ยวหาน รับไป…”
ตอนนี้สีหน้าของไป๋เยวียนขยับเล็กน้อย ก่อนจะยื่นคริสตัลผีกองเล็ก ๆ ให้โจวหาน จำนวนมากถึง 200 ก้อน…
“พี่ไป๋ ผม…”
โจวหานชะงักไป สีหน้าอึ้งงัน ยกมือขึ้นปฏิเสธตามสัญชาตญาณ
“รับไว้สิ ใครเห็นก็มีส่วน!”
ไป๋เยวียนยิ้มแล้วกล่าวว่า
“อีกอย่าง ตอนนี้คริสตัลผีก็ไม่ได้ช่วยฉันมากเท่าไรแล้ว…”