“โอ้? ใจแข็งจริงนะ!”
ไป๋เยวียนได้ยินแล้วกลับยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ในเมื่อทุกคนยืนกรานขนาดนี้
เขาก็ไม่คิดรั้งไว้อีก อย่างไรเสียเส้นทางก็เป็นสิ่งที่แต่ละคนเลือกเอง...
เวลานี้ เขาเดินไปหยุดตรงหน้าผู้ดูแลผีที่บาดเจ็บสาหัส
ผ่านไปครู่หนึ่ง บาดแผลลี้ลับบนร่างผู้ดูแลผียังไม่ฟื้นตัวแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าทุกคนลงมือหนักเพียงใด
แม้ในตอนนี้ อีกฝ่ายก็ยังอยู่ในสภาพที่กินได้
ไป๋เยวียนจึงไม่เกรงใจอีก เขาย่อตัวลงทันที
เขาคว้าคอผู้ดูแลผีแล้วดึงเข้าหาหน้าอกตน
หน้ากาผีอันโลภปรากฏขึ้น อ้าปากกว้าง งับศีรษะของผีดุร้ายเข้าไปคำหนึ่ง ก่อนเริ่มเคี้ยว...
ไป๋เยวียนกินต่อหน้าทุกคน ไม่สนใจว่าหน้ากาผีจะถูกเปิดเผย
ตอนนี้เขาเป็นคนของสถาบันลี้ลับต้าเซี่ย ทั้งยังมีเพื่อนร่วมทีมแข็งแกร่งอีกกลุ่มหนึ่ง แถมฝีมือตัวเองก็ไม่อ่อนด้อย ย่อมไม่มีเหตุผลต้องปิดบังอีก
ภาพชวนขนหัวลุกตรงหน้าทำให้หัวใจทุกคนสะท้าน
แม้แต่หญิงชราระดับสามอักขระก็ยังเผยแววประหลาดใจขึ้นมาในใจ
“นี่กำลังกินผีอยู่หรือ?”
ดวงตาขุ่นมัวของหญิงชราฉายแววครุ่นคิด
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่เคยเห็นวัตถุผีร่วมกำเนิดประเภทนี้มาก่อน...
“นี่คือเหตุผลที่เขาอยากแย่งผีดุร้ายไปสินะ?”
ไม่นาน
ไป๋เยวียนก็กินผู้ดูแลผีตัวนี้จนหมดเกลี้ยง สีหน้าพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า
ชั่วพริบตา หน้ากาผีอ้าปากคายคริสตัลผีดั้งเดิมก้อนใหญ่และอุปกรณ์ภูตผีประเภทเนื้อหนังออกมาชิ้นหนึ่ง...