“เอาละ พวกเราเริ่มฆ่าผีกันเถอะ!”
ไป๋เยวียนฉีกยิ้มกล่าวว่า:
“ต่อจากนี้ก็ฝากทุกคนด้วย!”
“……”
มุมตาของทุกคนกระตุกยิก จ่ายเงินแล้วยังต้องลงแรงอีก นี่มันไม่มีที่ให้ร้องทุกข์จริง ๆ…
“หวางชิง ถอนการพรางตัวบนตัวฉันที…”
ตอนนี้ไป๋เยวียนเหลือบมองหวางชิง ตั้งใจจะยกเลิกการคุ้มครองจากใบสั่งยาบนร่างตนเอง
หวางชิงชะงักเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า
จุดประสงค์ของไป๋เยวียนย่อมเป็นการจงใจเปิดเผยกลิ่นอายของคนภูตวิญญาณ เพื่อให้ผู้ดูแลผีชั้นสองหาเขาพบได้ง่ายขึ้น
ไม่นานนัก
ทุกคนก็เริ่มค้นหากันทั่วชั้นสอง
แทบไม่ถึงสองนาที ภายใต้การล่อของไป๋เยวียน ผู้ดูแลผีตนหนึ่งก็เข้ามาหาพวกเขาจริง ๆ
“ถึงเวลากลับห้องแล้ว…”
ผู้ดูแลผีไม่หวาดกลัวกลุ่มคนที่กำลังฮึกเหิมแม้แต่น้อย ยังคงพูดบทเดิมอย่างไร้ความรู้สึก
แต่คราวนี้ไม่มีใครทำท่าหงออีกแล้ว พวกเขาเปิดปากด่ากราดทันที
“กลับไปหาพ่อแกสิ!”
ชั่วพริบตา ทุกคนก็กรูกันเข้าใส่ เริ่มรุมกระทืบกันทันที
สีหน้าไร้ความรู้สึกของผู้ดูแลผีเผยความงุนงงขึ้นมาแวบหนึ่ง
ทำไมแต่ละคนถึงโมโหกันขนาดนี้ กินยาผิดมาหรือไง?
เพราะถูกไป๋เยวียนรีดไถ พวกเขาจึงอัดอั้นความโกรธไว้ในใจ อยากหาที่ระบายมานานแล้ว
จัดการไป๋เยวียนไม่ได้ แล้วจะจัดการแกไม่ได้หรือไง?!
แทบจะในชั่วพริบตา
ผู้ดูแลผีก็ถูกคลื่นการโจมตีถาโถมซัดกระเด็นไป ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลจากพลังลี้ลับ
แต่ในฐานะผีดุร้าย มันไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับเผยสีหน้าเหี้ยมเกรียม เตรียมตอบโต้