“แค่ก ๆ...”
ไป๋เยวียนไม่ใส่ใจสายตาของทุกคน แล้วพูดต่อว่า
“คืออย่างนี้ครับ ผมมีอุปกรณ์ภูตผีชิ้นหนึ่งติดตัว มันพรางกลิ่นอายของทุกคนให้กลายเป็นผีดุร้ายได้ แบบนี้เราก็จะไม่ถูกเขตผี[คลุ้มคลั่ง]ของชั้นนี้ส่งผลแล้ว!”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป แววตาเปี่ยมด้วยความยินดี
มีของดีขนาดนั้นจริงหรือ?!
“ที่พูดมานั่นเป็นเรื่องจริงหรือ?!”
ในเวลานี้ หญิงชราก็พลันนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงเป็นฝ่ายถามก่อน
“แน่นอนครับ!”
ไป๋เยวียนฉีกยิ้ม
เมื่อครู่เขาถามหวางชิงมาแล้วว่า อุปกรณ์ชิ้นนี้ใช้ความสามารถกับคนหลายคนพร้อมกันได้ เรียกได้ว่าเป็นอุปกรณ์สำหรับทีมโดยเฉพาะ...
ส่วนในเวลานี้
หวางชิงกับอีกสองคนต่างเงียบ ไม่ขัดจังหวะและปล่อยให้ไป๋เยวียนจัดการทุกอย่าง
แม้หวางชิงกับหานอวี่จะแข็งแกร่งกว่า แต่ถึงอย่างไรไป๋เยวียนก็เป็นหัวหน้าทีม พวกเขาย่อมทำตามที่เขาบอก
“ถ้าแกมีอุปกรณ์ที่คุ้มครองทุกคนได้จริง ผีตัวนี้ยกให้แก!”
หญิงชราตัดสินใจทันที
“ไม่ ๆ ๆ...”
ไป๋เยวียนโบกมือ พลางยิ้มกล่าวว่า
“ผีตัวนี้ยังไม่พอหรอกครับ!”
ถ้าแค่ผู้ดูแลผีระดับเทียมสามอักขระตัวเดียวจะแลกกับการให้เขามอบใบสั่งยา เช่นนั้นคงประเมินความโลภของเขาต่ำเกินไปแล้ว...
“แล้วนายต้องการอะไร?”
คนภูตวิญญาณสองอักขระคนหนึ่งเอ่ยถาม ในใจเริ่มสังหรณ์ไม่ดี
“ที่จริงผมไม่ได้ต้องการอะไรมาก มีแค่สามข้อเท่านั้น!”