“นับว่ากำจัดภัยร้ายไปได้อีกหนึ่ง...”
สีหน้าของจางชิงเต้าสงบนิ่ง ไม่มีอารมณ์แปรปรวนแม้แต่น้อย
สำหรับเขา การสังหารคนภูตวิญญาณชาวบ้านที่เพิ่งเข้าสู่ขั้นสี่อักขระ ไม่ใช่เรื่องลำบากอะไร...
วินาทีถัดมา เขาก็ออกจากภาพมายา กลับคืนสู่โลกความเป็นจริง
ตอนนี้เขายังคงอยู่กลางอากาศสูง ส่วนที่ไกลออกไป นักพรตวิญญาณคำสาปได้สิ้นลมหายใจ กลายเป็นศพไปแล้ว
เขายื่นมือออกไป แหวนวงหนึ่งพลันหลุดออกจากนิ้วของอีกฝ่าย
มันคือแหวนเก็บของของนักพรตวิญญาณคำสาป!
เมื่อเขาฝืนแทรกพลังเข้าไปสำรวจ ทั่วทั้งร่างก็ชะงักค้าง ดวงตาพลันเปล่งประกายวาววับสองสาย ก่อนพึมพำกับตัวเองว่า
“คริสตัลผีตั้งแสนกว่า รวยขนาดนี้เชียว?!”
ใบหน้าสงบนิ่งราวผิวน้ำไร้คลื่นของเขาปรากฏความตื่นเต้นขึ้นมา...
เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนภูตวิญญาณชาวบ้านคนหนึ่งจะร่ำรวยได้ถึงขั้นนี้...
“ไม่สิ...”
จางชิงเต้าหรี่ตาลง ก่อนนึกถึงภาพภูเขาร้างขึ้นมาได้
“หรือว่านี่จะเป็นค่าตอบแทนที่จ้างให้ฆ่าเจ้าหนูสองคนนั่น?”
จากภาพนั้น เขาเห็นไป๋เยวียนกับอีกคนถูกสาปสังหาร ทั้งยังเห็นเจียงหยวนและลู่อวิ๋นเทียนด้วย เรื่องราวจึงกระจ่างขึ้นทันที...
จางชิงเต้าพึมพำกับตัวเองว่า
“ไม่นึกเลยว่าเจ้าหนูสองคนนั่นจะมีค่าตัวสูงขนาดนี้?”
เขาเลิกคิ้ว ก่อนเก็บแหวนเอาไว้
ทรัพยากรชุดนี้ช่วยแบ่งเบาภาระของเขาได้ไม่น้อย อย่างน้อยทรัพยากรของสำนักศึกษาในภาคเรียนนี้ก็คงไม่ต้องกังวลมากนัก...
ใครจะคิดว่าทรัพยากรที่สองขุมกำลังยอมจ่าย จะตกมาอยู่ในมือจางชิงเต้าเสียได้...