ในขณะนั้น
นักพรตวิญญาณคำสาปที่กำลังเหาะอยู่ชะงักไป สีหน้าแข็งค้าง เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในทันที
“ถูกลากเข้ามาในภาพมายาแล้วหรือ?”
หัวใจของเขาจมดิ่งลงเรื่อย ๆ ลางสังหรณ์ถึงหายนะเริ่มชัดเจนขึ้น
ทันใดนั้น
จางชิงเต้าปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าเขาอย่างน่าพิศวง ยืนนิ่งจ้องมองมาอย่างสงบ
“หัวหน้ากรมจาง หมายความว่าอย่างไร?”
นักพรตวิญญาณคำสาปเอ่ยถาม สีหน้าบึ้งตึง
จางชิงเต้าเลิกคิ้ว ก่อนกล่าวว่า
“ฉันหมายความว่าอย่างไร นายไม่รู้หรือ?”
“ผมไม่เข้าใจ...”
นักพรตวิญญาณคำสาปส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ดูเหมือนพวกเราจะไม่มีความแค้นต่อกันนะ ขอรบกวนหัวหน้ากรมจางปล่อยผมไป...”
“ปล่อยนายไปหรือ?”
สีหน้าของจางชิงเต้าเย็นเยียบ เขาตวาดเสียงกร้าว
“คิดจริง ๆ หรือว่าฉันไม่รู้ว่านายทำอะไรลงไป?!”
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของนักพรตวิญญาณคำสาปก็แปรเปลี่ยนไปแทบจะในทันทีโดยไม่รู้ตัว
เดิมทีจิตใจของเขาแข็งแกร่งมาก แต่แรงกดดันจากจางชิงเต้าหนักหน่วงเกินไป จนไม่อาจรักษาความสงบนิ่งไว้ได้
ในชั่วขณะที่จิตใจของเขาเสียหลัก
พลังลี้ลับสายหนึ่งก็ทะลักออกมาจากร่างของจางชิงเต้า เป็นพลังที่ทำให้สิ้นหวัง
“แย่แล้ว...”
สีหน้าของนักพรตวิญญาณคำสาปเปลี่ยนวูบ เขารู้สึกว่ามีพลังประหลาดแทรกซึมเข้าไปในสมอง คอยฉายภาพเหตุการณ์บนภูเขารกร้างซ้ำไปซ้ำมา...
เขารู้แล้วว่าถูกอีกฝ่ายอ่านความทรงจำ!
ชั่วพริบตา
พลังที่บุกรุกเข้าไปในสมองของเขาก็ถูกขับออกมา