“อาจารย์ใหญ่ ตามเหตุผลแล้ว ผมก็นับว่ามีความดีความชอบอยู่บ้างใช่ไหมครับ”
แม้ไป๋เยวียนจะไม่รู้เรื่องนี้เลยสักนิด แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้เขารีบยกความดีความชอบเข้าตัวก่อน...
“...”
จางชิงเต้ามองสีหน้าของเจ้าหนุ่มนี่แล้วอดรู้สึกปวดหัวไม่ได้
รู้อย่างนี้ไม่น่าบอกความจริงกับเจ้าหนุ่มนี่เลย...
“ผมก็ไม่ได้จะขอมาก...”
ไป๋เยวียนโบกมือ ก่อนพูดด้วยสีหน้าโลภอยากได้ว่า
“ให้สักหนึ่งถึงสองพันคริสตัลผีก็พอ...”
“หืม?”
จางชิงเต้าชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ครุ่นคิด
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถอนหายใจแล้วกล่าวว่า
“ฉันหมดปัญญากับนายแล้วจริง ๆ”
พูดจบ เขาก็มอบคริสตัลผีกองใหญ่ให้ด้วยสีหน้าเสียดายอย่างยิ่ง พลางเอ่ยว่า
“หนึ่งพันคริสตัลผี ถือเป็นค่าตอบแทนของนายแล้วกัน!”
ชั่วพริบตานั้น
ดวงตาของไป๋เยวียนเป็นประกาย เขาพุ่งเข้าไปทันที รีบเก็บคริสตัลผีทั้งหมดไว้ แทบไม่มีเวลาแม้แต่จะนับ กลัวเหลือเกินว่าจางชิงเต้าจะเปลี่ยนใจขึ้นมากะทันหัน
ความจริงเขาแค่พูดไปอย่างนั้นเอง
ไม่คิดเลยว่าจะได้คริสตัลผีมากมายขนาดนี้จริง ๆ...
จางชิงเต้ามองท่าทางของเจ้านี่แล้วลอบหัวเราะในใจ แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความเสียดาย
“ตอนนี้ไม่มีข้อโต้แย้งแล้วใช่ไหม?”
“ไม่มีแล้วครับ ไม่มีเลยสักนิด!”
ไป๋เยวียนฉีกยิ้ม
จางชิงเต้ามีสีหน้าประหลาด ก่อนถามว่า
“ถ้าอย่างนั้นยังจะโทษฉันที่บุกเข้าหอพักนายกลางดึกอีกไหม?”
“ผมจะกล้าโทษท่านได้ยังไงครับ?!”
ไป๋เยวียนกะพริบตาปริบ ๆ รีบตอบว่า “เอาอย่างนี้แล้วกัน ต่อไปตอนกลางคืนผมจะไม่นอนปิดประตู ท่านแวะมาได้ทุกเมื่อ...”