“ด้วยฝีมือของพวกเรา จัดการผีดุร้ายขั้นสองอักขระกลุ่มหนึ่งไม่ใช่เรื่องยาก!”
สีหน้าหวางชิงเรียบเฉย แววตาเปี่ยมความมั่นใจ
หากดูจากฝีมือของทีมพวกเขาแล้ว จะพูดอย่างไม่เกินจริงก็ได้ว่า
ต่ำกว่าขั้นสามอักขระลงมา ฆ่าล้างได้หมด!
“แน่นอนอยู่แล้ว!”
ไป๋เยวียนยิ้มพลางกล่าว “ตอนนี้หานอวี่ใช้วิชาคำสาปพิเศษไม่ได้ งั้นเราก็จัดการผีดุร้ายขั้นสองอักขระไปก่อน”
หากหานอวี่กลับคืนสู่จุดสูงสุดได้ พวกเขาถึงขั้นออกตามล่าผีดุร้ายขั้นสามอักขระได้เลย
ถึงอย่างไร การโจมตีของไป๋เยวียนกับหวางชิงก็ไม่ใช่สิ่งที่ผีดุร้ายขั้นสามอักขระจะมองข้ามได้ตามใจ...
“ไปยังจุดหมายกันก่อน!”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังจุดหมาย
ภารกิจนี้ไม่ยากนัก แต่รางวัลกลับไม่น้อย หากไม่รีบจัดการให้เสร็จ เกรงว่าจะมีคนภูตวิญญาณคนอื่นมาชิงแข่งขัน
บางครั้ง คนร่วมอาชีพด้วยกันยังรับมือยากกว่าผีดุร้ายเสียอีก...
……
เมืองชีหลาน ร้านกาแฟเปลวเพลิงทมิฬ
คาเฟ่ที่เคยเต็มทุกโต๊ะ บัดนี้เหลือเพียงเงาร่างเดียว ดูว่างเปล่าเงียบเหงา
“ไป๋เยวียน...”
คนผู้นั้นนั่งอยู่บนเก้าอี้ริมหน้าต่าง พึมพำชื่อนี้ซ้ำไปซ้ำมา...
เขาคือเจี่ยหยวน ผู้หลบหนีออกมาจากโรงพยาบาลนั่นเอง!
เวลานี้ใบหน้าของเขาซีดเผือดยิ่งกว่าแต่ก่อน ลมหายใจแผ่วเบา ราวกับร่างกายอ่อนแรง
แม้แต่ตุ๊กตากระดาษที่ปกตินั่งอยู่ในคาเฟ่ด้วยกันก็ถูกเก็บไปจนหมด เห็นได้ว่าบาดแผลของเขาหนักหนาสาหัส...