สีหน้าของไป๋เยวียนชะงักไป ก่อนจะเข้าใจความหมายของหน้ากากผีในทันที
เขาไม่มีวัตถุผีร่วมกำเนิด และก็ไม่ใช่คนภูตวิญญาณแท้ ๆ ย่อมแตกต่างจากหวางชิงกับคนอื่น
หากต้องการทะลวง เขาเพียงทำให้พลังผีดุร้ายแข็งแกร่งขึ้น นั่นก็คือกินยาและกินคริสตัลผีอย่างต่อเนื่อง เรียกได้ว่าง่ายดายและตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง…
เขาเลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยว่า
“ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ไม่ต้องสนใจมลทินทางจิตอะไรนั่นสินะ?”
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เขาก็มีข้อได้เปรียบที่หาได้ยากอยู่…
“ก็พูดอย่างนั้นไม่ได้หรอก…”
หน้ากากผีครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า
“ถึงมันจะไม่เกี่ยวกับความแข็งแกร่งของนาย แต่มันอาจทำให้นายเสียสติได้ ยังไงก็ต้องระวังไว้หน่อย”
“แต่ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรมากหรอก ยังไงสภาพจิตใจนายก็มีปัญหามาตลอดอยู่แล้ว…”
“??”
มุมปากของไป๋เยวียนกระตุก เขาพูดว่า “พูดอะไรของนายเนี่ย?”
“ว่าแต่ มีความเป็นไปได้ไหมว่าลบคูณลบกลายเป็นบวก? บางที ยิ่งมลทินทางจิตหนักเท่าไร ฉันก็ยิ่งปกติมากขึ้นก็ได้?”
“……”
หน้ากากผีไม่ตอบอีก ในใจได้แต่คิดว่า
ฉันก็บอกแล้วว่าไอ้หมอนี่สภาพจิตใจมีปัญหา…
ขณะนั้น โจวหานที่อยู่ข้าง ๆ กำลังพูดคุยกับหวางชิง
อย่างไรเสียเขาก็เป็นคนภูตวิญญาณแท้ ๆ จึงต้องระวังเรื่องมลทินทางจิตไว้ก่อน คิดจะทำความเข้าใจล่วงหน้า จะได้ไม่เดินผิดทางในภายหลัง
หานอวี่มองโจวหานกับไป๋เยวียนแล้วกล่าวว่า
“พวกนายสองคน ถ้าอยากเพิ่มความแข็งแกร่งตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือเพิ่มความชำนาญในการควบคุมพลังลี้ลับของตัวเอง”
แม้ทั้งคู่จะควบคุมได้ไม่ดีนัก แต่ก็ยังมีช่องให้พัฒนาอีกมาก…