“ห้าอักขระชั้นงั้นหรือ?”
ลู่เฉวียนลอบตกใจอยู่ในใจ ทว่ากลับไม่แสดงออกมา
เวลานี้เขายิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า
“หัวหน้ากรมจาง ท่านรออยู่ตรงนี้สักครู่เถอะ ตระกูลลู่ของเราเตรียมของขวัญไว้ให้ท่านแล้ว”
ในใจเขาพลันเกิดความตื่นเต้นขึ้นมาวูบหนึ่ง
ตามแผนของตระกูลลู่ ตอนนี้สถาบันลี้ลับต้าเซี่ยคงนองไปด้วยเลือดแล้ว...
จางชิงเต้าไม่ได้ซักถามต่อ ยังคงยืนรอเงียบ ๆ อยู่ที่เดิม พลางปลดปล่อยพลังโจมตีสิ่งกีดขวางรอบด้านเป็นครั้งคราว ท่าทีดูขอไปทีอยู่บ้าง...
เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ถึงรุ่งสาง
“น่าจะได้เวลาแล้ว...”
ลู่เฉวียนพึมพำในใจ ก่อนเปิดประตูทันทีแล้วเข้าไปในห้องด้านใน พลางกล่าวว่า
“หัวหน้ากรมจาง เรือนโบราณไม่มีข้อจำกัดแล้ว จะอยู่หรือไปก็เชิญตามสะดวก!”
จางชิงเต้ามองเข้าไปในห้องด้านในลึก ๆ สีหน้าหม่นคล้ำ จากนั้นก็หมุนตัวจากไป
ไม่นาน เขาก็ทะยานขึ้นฟ้า มุ่งตรงไปยังเมืองจงหยวน
แต่เมื่อพ้นเขตตระกูลลู่อย่างแท้จริง สีหน้าหม่นคล้ำของเขาก็หายไป แทนที่ด้วยความยินดี ถึงกับกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่...
เวลานี้
ลู่เฉวียนนั่งอยู่ข้างโลงศพสามใบ สีหน้าเคารพนอบน้อมขณะเอ่ยว่า
“ท่านพ่อ เขาไปแล้ว...”
“ตอนนี้เขาคงกลับไปสถาบันลี้ลับต้าเซี่ยแน่ หากรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในสำนักศึกษา เกรงว่าจะรีบย้อนกลับมาทันที...”
ชั่วขณะนั้น ห้องด้านในเงียบงันลง