ในจังหวะนั้นเอง
สีหน้าของจางชิงเต้าขยับเล็กน้อย ราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เขาพุ่งตรงไปยังอีกทิศทางในพริบตา
บนถนนสายหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากสำนักศึกษาไปหลายกิโลเมตร
นักพรตเฒ่ากำลังเดินอยู่กับไป๋เยวียนและคนอื่น ๆ พลางสนทนากันอย่างกลมกลืน
“ศิษย์พี่!”
ชั่วพริบตา จางชิงเต้าก็ปรากฏตัวขึ้น ทำเอาทุกคนสะดุ้ง
“หืม? ชิงเต้า กลับมาแล้วหรือ?”
นักพรตเฒ่าชะงักไป ก่อนจะได้สติ
เขากวาดตามองศิษย์น้องที่ไม่ได้พบกันมานาน คล้ายสัมผัสได้ถึงบางอย่าง แววตาพลันฉายความตื่นตะลึง
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก จางชิงเต้าก็ถามขึ้นก่อนว่า
“สำนักศึกษาเกิดเรื่องอะไรขึ้น?!”
เมื่อเห็นไป๋เยวียนกับคนอื่น ๆ ยังมีชีวิตอยู่ เขาก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
อย่างน้อยความสูญเสียก็ไม่ได้หนักหนาที่สุด...
“ฉันเพิ่งตามมาทันระหว่างทางนี่เอง”
นักพรตเฒ่ายิ้มน้อย ๆ แล้วกล่าวว่า
“ให้ศิษย์เอกของนายบอกเองเถอะ”
ขณะพูด เขาชี้ไปทางไป๋เยวียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“ศิษย์เอก?”
จางชิงเต้าชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจได้ทันที
ไม่ต้องบอกก็รู้ หมอนี่กำลังหลอกคนอีกแล้ว...
“เอ่อ...”
ไป๋เยวียนแตะจมูกอย่างกระอักกระอ่วน ทว่าไม่นานก็กลับเป็นปกติ ก่อนเอ่ยว่า
“เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ...”
ทันทีที่เขาเริ่มเล่า ความสนใจของจางชิงเต้าก็ถูกดึงไปทั้งหมด
ครู่ใหญ่ต่อมา
ไป๋เยวียนเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมาออกมาจนหมด...
“ผีดุร้ายบุกหรือ?”
จางชิงเต้าพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเข้าใจเรื่องราว
“อาจารย์ใหญ่ ผมว่ามันแปลก ๆ อาจมีคนอยู่เบื้องหลัง...”
“คนของตระกูลลู่”
น้ำเสียงของจางชิงเต้าแฝงความมั่นใจ เขาพึมพำว่า
“พวกมันคิดจะฆ่าฉัน แล้วทำลายสถาบันลี้ลับ นี่เท่ากับต้องการกำจัดกรมลี้ลับต้าเซี่ยให้สิ้นซาก!”