“คนภูตวิญญาณของกรมลี้ลับไม่ได้ลงมือขับไล่หรือ?”
แววฉงนปรากฏในดวงตาของหวางชิง
ถึงอย่างไรที่นั่นก็เป็นโรงยิมใจกลางเมือง หากหมอกพิษเกิดเปลี่ยนแปลงขึ้นมา ย่อมมีผู้บาดเจ็บล้มตายไม่น้อย
“ไม่มีทางขับไล่ได้”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า ก่อนกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า
“ได้ยินว่าครั้งหนึ่งอาจารย์ใหญ่ยังไปดูด้วยตัวเอง แต่สุดท้ายก็แก้ปัญหาไม่ได้...”
“เป็นไปไม่ได้มั้ง?”
หวางชิงกับคนอื่น ๆ ชะงักงัน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ด้วยฝีมือของจางชิงเต้า แม้แต่หมอกพิษที่ผีดุร้ายสามอักขระปล่อยออกมาก็ยังจัดการไม่ได้หรือ?
“ฉันค้นข้อมูลดูแล้ว ได้ยินว่าเจ้าสิ่งนั้นพิเศษอย่างยิ่ง หากจัดการพลาดแม้แต่นิดเดียว หมอกพิษอาจแพร่กระจายอย่างบ้าคลั่ง...”
ไป๋เยวียนอธิบายว่า
“บางทีอาจเป็นเพราะเหตุนี้ อาจารย์ใหญ่ถึงไม่ลองเสี่ยงโดยง่าย เพราะกลัวว่าจะทำให้มีคนบาดเจ็บล้มตายมากกว่าเดิม”
ส่วนการอพยพชาวเมืองก็ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่ายเช่นกัน
แม้เมืองเป่ยชวนจะไม่ใช่มหานครระดับแนวหน้า แต่ก็เป็นเมืองขนาดกลาง มีประชากรหลายล้านคน การอพยพผู้คนไม่ใช่เรื่องง่าย
ยิ่งไปกว่านั้น หมอกพิษในโรงยิมก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
เมื่อเวลาผ่านไป เรื่องนี้จึงถูกพักเอาไว้...
อย่างไรเสีย ตอนนี้จางชิงเต้าก็มีเรื่องต้องจัดการมากมาย ไม่มีทางเอาใจไปจดจ่อกับหมอกพิษเล็ก ๆ แห่งเดียวได้
คราวนี้ไป๋เยวียนกล่าวต่อว่า