“เจี่ยหยวน...”
ไป๋เยวียนหรี่ตาลงเล็กน้อย จำอีกฝ่ายได้ทันที
เป็นศัตรูเก่าของเขาจริง ๆ ด้วย!
ขณะเดียวกัน เหล่าจางที่อยู่ข้าง ๆ ก็ถอดคราบปลอมออก เผยให้เห็นว่าแท้จริงแล้วคือเจียงหลงหนังผี คนที่เคยลอบโจมตีไป๋เยวียนก่อนหน้านี้!
“นึกว่าจะยุ่งยากอยู่บ้าง แต่สภาพของแก...ดูเหมือนจะมีอะไรผิดปกติ”
เจียงหลงมองไปทางหานอวี่ ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า
“ลูกธนูเมื่อครู่มีพลังแค่ระดับสองอักขระ แกไม่มีพลังระดับสามอักขระแล้วหรือ?”
เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองคงได้รับบาดเจ็บ แต่ไม่คิดเลยว่าลูกธนูสีเลือดเมื่อครู่จะมีพลังเพียงระดับสูงสุดของสองอักขระ ยังห่างไกลจากระดับสามอักขระมากนัก
หานอวี่มีสีหน้าเย็นชา ไม่ได้เอ่ยปาก มือของเธอกลับปรากฏเคียวสีดำขนาดมหึมาขึ้นมา
นั่นคือวัตถุผีร่วมกำเนิดชิ้นที่สองของเธอ!
“ดูท่าครั้งนี้คงจัดการได้ง่ายขึ้นไม่น้อย...”
เจี่ยหยวนมองหานอวี่ แววตาก็มีประกายประหลาดใจเช่นกัน
เดิมทีเขาคิดว่าจะยุ่งยากอยู่บ้าง แต่ถ้าหานอวี่ไม่ได้อยู่ระดับสามอักขระ พวกเขาก็เริ่มสังหารอีกฝ่ายอย่างย่ามใจได้แล้ว...
“สามอักขระตั้งสองคน ไอ้เวรเอ๊ย แกให้เกียรติฉันเกินไปแล้ว...”
ไป๋เยวียนหรี่ตาลงเล็กน้อย มองไปทางเจี่ยหยวน
ในใจเขาอดประหลาดใจไม่ได้
เพราะไม่นานก่อนหน้านี้ หมอนี่เพิ่งถูกลุงรองทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ใครจะคิดว่าจะบุกมาฆ่าเขาได้เร็วขนาดนี้...
“ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เจ้าหนูอย่างแกรอดตายมาได้ทุกครั้งล่ะ?”
เจี่ยหยวนเลียริมฝีปาก เอ่ยว่า
“เพื่อฆ่าแก ฉันยังไม่มีเวลาฟื้นฟูอาการบาดเจ็บเลย ฉันร้อนใจเกินไปแล้ว...”