“ถึงตาพวกแกแล้ว...”
เวลานี้ แววตาของไป๋เยวียนสงบนิ่ง เขามองไปเบื้องหน้า
ผีดุร้ายอีกสี่ตนก้าวเข้ามาในกับดักลี้ลับเช่นกัน
การตายของพวกพ้องไม่ได้ทำให้พวกมันหวาดกลัวแม้แต่น้อย สายตาบ้าคลั่งยังคงจับจ้องไปยังหวางชิงที่อยู่ไกลออกไป
เห็นได้ชัดว่า
พวกมันรู้ว่าเสียงกระดิ่งล่อผีเมื่อครู่มาจากหวางชิง
ผีดุร้ายทั้งสี่ตนขยับแขนขาอย่างผิดธรรมชาติ ก่อนพุ่งเข้าใส่หวางชิง
แต่เมื่ออยู่ในกับดักลี้ลับ ความเร็วของพวกมันก็ลดลงอย่างมาก จนถูกการโจมตีของหวางชิงและพวกเล่นงานเข้าแทบจะในทันที
เหรียญทองผีของหวางชิงเปล่งแสงสีทองออกมา ส่วนหานอวี่ยิงลูกธนูสีดำออกไป ขณะที่โจวหานสะบัดแสงเรืองรองสีดำสายหนึ่งออกมา...
พวกเขาล้วนเป็นคนภูตวิญญาณขั้นสามอักขระ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผีขั้นสองอักขระที่ถูกกดพลังไว้เกือบทั้งหมด ย่อมโจมตีเพียงครั้งเดียวก็ทำให้มันบาดเจ็บสาหัสจนหมดทางขัดขืน...
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจงใจเหลือชีวิตอีกฝ่ายไว้ เพื่อให้ไป๋เยวียนกลืนกินได้สะดวก
ส่วนผีดุร้ายเพียงตนเดียวที่ยังไม่บาดเจ็บ
กลับถูกไป๋เยวียนขวางเอาไว้
เวลานี้
เมื่อเห็นพวกพ้องทั้งสามตายหมด มันก็ส่งเสียงร้องประหลาดแหลมบาดหู ทำให้คนที่ได้ยินขนลุกชัน
เจ้าตัวนี้ยังไม่คิดหนีด้วยความหวาดกลัว กลับมีพลังลี้ลับแผ่ซ่านออกมาจากร่าง เห็นได้ชัดว่ามันปลดปล่อยวิชาผีออกมาแล้ว!
ชั่วพริบตา
แขนขาของมันขยับอย่างพิสดาร ร่างพลันกลายเป็นเงาพร่า วูบอ้อมผ่านไป๋เยวียนแล้วพุ่งตรงไปหาหวางชิง!